woneninsanfrancisco

Verhuis

2008-07-08T08:11:00.000-07:00

Ik heb vandaag een tweede blog opgestart: Terug In Belgie. Ben er nog niet zeker van of er veel mee zal gebeuren, maar wat er gebeurt, kan je vanaf nu daar vinden ipv hier.

VDAB (2)

2008-07-05T11:04:00.000-07:00

Vervolg op de voorgaande blogpost...

Vandaag kreeg ik een mailtje van de VDAB waarin volgend pareltje te bewonderen viel: "U bent ingeschreven als werkzoekende bij de VDAB. Dit betekent dat u op zoek bent naar werk." Gelukkig dat ze me uitleggen wat "werkzoekend" wil zeggen, ik had het anders nooit geweten. ;-)

Misschien moet ik een mailtje terugsturen: "Ik ben nederlandstalig. Dit betekent dat ik Nederlands spreek, lees en schrijf." En zelfs zodanig goed dat ik woorden met vier lettergrepen begrijp.

VDAB

2008-07-04T05:54:00.001-07:00

Nu ik terug in Belgie woon, ben ik natuurlijk op zoek naar een nieuwe job. Ik heb me ingeschreven bij de VDAB, maar denk niet dat ik via deze weg een job zal vinden: Ik erger me namelijk dood aan hun website en heb al verschillende keren op punt gestaan mijn computer weg te gooien omdat ik zo gefrustreerd was. Ik zocht op: regio Antwerpen, voltijds, alle jobs (behalve studentenjobs), met als trefwoord 'marketing'. En kreeg als eerste zoekresultaat: jobstudent voor juli bij Randstad. Da's toch ongelooflijk?! En zo gaat het de hele tijd: als je zoekt op voltijdse jobs krijg je ook deeltijdse jobs, als je zoekt op 'regio Schoten' is de eerste vacature in Schelle, als het systeem aangeeft dat er 4 vacatures beantwoorden aan jouw zoekcriteria en je wil die bekijken dan blijken er ineens 157 vacatures gevonden te zijn (die geen van allen beantwoorden aan de zoekcriteria),... En zo'n idioot systeem zou mij aan een nieuwe job moeten helpen, ik denk het precies niet. Ik heb er ook enkele testen gedaan, en daaruit werd afgeleid dat de job die mij het meest zou liggen mandenvlechter of houtbewerker is (volgens mij een onmiddellijk ticket voor invaliditeit want ik ben vreselijk onhandig)! Hopelijk brengen Vacature of Jobat meer (wijzere) raad...

Starbucks

2008-07-02T23:49:00.001-07:00

Lap, ons vertrek uit Amerika laat z'n invloed op de economie daar al voelen: Starbucks gaat meer dan 500 winkels sluiten en 7% van de werknemers ontslaan (dat zijn meer dan 12000 full- en parttime werknemers)! De hoge benzineprijzen zorgen ervoor dat veel Amerikanen minder uitgeven aan extraatjes, waaronder koffie blijkbaar valt. Ook het feit dat andere grote bedrijven, zoals McDonalds, nu "specialty coffee" aanbieden, zorgt voor problemen. Onze twee grande non-fat lattes with whipped cream per dag hebben nu blijkbaar de doorslag gegeven... ;-)

Thuis

2008-07-02T00:01:00.000-07:00

He, he, eindelijk eens vijf minuten tijd om een blogpostje te schrijven... We zijn zondagnamiddag (na een saaie vlucht van San Francisco naar Londen, vijf uur wachten in Londen, en dan een turbulente vlucht naar Brussel) aangekomen, en maandagochtend onmiddellijk vertrokken om alle papierwerk in orde te brengen. Dat is natuurlijk niet gelukt, maar dat hadden we ook niet verwacht. We zijn erin geslaagd ons in te schrijven in de gemeente Schoten, al moet de wijkagent eerst nog komen controleren of we hier wel wonen vooraleer we onze nieuwe identiteitskaart kunnen aanvragen. Ik ben terug ingeschreven als "werkloze werkzoekende". We hebben onze ouders, grootouders en broers, en vanaf vandaag beginnen we vrienden te bezoeken. Een druk programma dus.

Het enige probleem momenteel (maar 't is er jammer genoeg een groot) is onze aansluiting bij de mutualiteit. Omdat we twee jaar zijn weg geweest en ze twee jaar terug tellen voor de rechten, hebben wij nu geen rechten (rechten voor 2009 worden berekend op bijdragen van 2007, maar dan hebben wij niks betaald omdat we in het buitenland woonden). Dat vind ik heel normaal en ik ben bereid om bij te betalen zodat we wel rechten hebben in 2008 - 2009. Maar da's blijkbaar nog niet zo simpel. Waarom we dan geen "refund" krijgen voor onze rechten in 2006 - 2008 (waar we tenslotte voor betaald hebben in 2004 - 2006) kan niemand ons uitleggen (dat is nu eenmaal de wet, en het is best dat je je daar geen vragen over stelt). Daar komt dan nog bij dat we in Amerika verzekerd waren, wat blijkbaar een domme zet was, want nu moet die verzekering in Belgie geregulariseerd worden vooraleer we ons bij de mutualiteit kunnen aansluiten (en dat zou zomaar eventjes zes maanden duren). Het is een soep, en als er iemand ervaring mee heeft (vooral dan met de mogelijke oplossingen) horen we dat graag!

Trouwens nog een tip aan Belgen die terugkeren: Sluit alvast een hospitalisatieverzekering af (10 maanden voor je terugkomt) zodat de wachttijd afgelopen is tegen jouw terugkeer. Wij moeten nu een hospitalisatieverzekering afsluiten die we niet kunnen gebruiken (want je moet aangesloten zijn bij een mutualiteit voor je je hospitalisatieverzekering mag gebruiken), gewoon omdat de wachttijd dan kan beginnen lopen.

Maar we zijn wel blij dat we terug "thuis" zijn...

Vertrek

2008-06-28T10:39:00.001-07:00

Het laatste avondmaal gisteren met Bart & Sofie was heel gezellig: sushi bij Sushi Groove South gevolgd door dessert bij Tryptich (waar ik voor de laatste keer heel Amerikaans heb geklaagd over het eten, dat zal ik moeten afleren nu we terug naar Belgie verhuizen). En nogmaals, Bart & Sofie, bedankt voor het cadeautje! Ik ben nu een "published author", en ben daar zeer trots op. ;-)

Onze laatste taxirit in San Francisco was ook typisch: 't was namelijk in een Toyota Prius hybrid car!

Deze post schrijf ik vanuit de United Business Class Departure Lounge op San Francisco International Airport. Ik ben heel blij dat we onze miles gebruikt hebben om die upgrade te verkrijgen want de toiletten in deze lounge zijn wel veel leuker (lees: groter en properder) dan de gewone toiletten, en de zeteltjes zijn ook aangenamer.

Voila, ik ga nog wat rondwandelen want seffens moet ik lang stilzitten. Ja, ik weet dat je in het vliegtuig ook kan rondwandelen, maar dat geldt niet voor mij: ik zit de hele tijd verstijfd van angst in mijn stoeltje. ;-) (En een smiley om het af te leren!)

Last Day

2008-06-27T15:25:00.001-07:00

Gisterenavond om 19 uur zijn we vertrokken uit ons appartementje, en 20 minuutjes later waren we al ingechecked in ons hotel voor twee nachten, het Grand Hyatt op Union Square. Een zalig warme douche (alles deed pijn omdat ik op mijn knieen de keuken- en badkamervloer had zitten schuren, tja, eigen schuld want ik had de schuurborstel laten inpakken) en een taxirit later zaten we bij Range aan tafel voor weer een lekker dinner: puree of broccoli romanesco soup with gruyere cheese croutons en california bass with corn, baby turnips, pancetta and parsley puree voor mij, een huisgemaakte sausage met witte bonen en roasted chicken with a beet, toasted walnut and arugula bread salad voor Dave, gevolgd door een rhubarb crumble with strawberry icecream (die we gesplit hebben want we hadden geen plaats meer voor elk een volledig dessert). Mmm, dit neerschrijven zorgt ervoor dat ik weer honger krijg.

Vanochtend dan terug naar het appartement voor de overdracht (heel snel gebeurd, we zouden onze volledige borg moeten terugkrijgen), langs Starbucks voor mijn voorlaatste non-fat latte with whipped cream, dan naar de bank voor de wire transfers (Dave heeft er 2 uur gezeten voordat het geregeld was, maar nu zou het in orde moeten zijn), vervolgens een laatste keer quiche gaan eten bij The Butler and The Chef (niman ranch smoked bacon quiche, Dave was heel blij) en dan (zoals altijd voor ik naar Belgie vertrek, en ook voor de laatste keer) mijn nagels laten verzorgen bij The Polished Lounge. En nu zitten we op de hotelkamer, om de koffers opnieuw in te pakken, zodat we morgen op het vliegtuig kunnen stappen. Vanavond nog op restaurant met Bart & Sofie, vroeg gaan slapen, vroeg opstaan, en dan zit onze tijd in San Francisco erop...

PS: Dave werkt niet meer voor G en heeft dus ook geen gsm meer, dat wil zeggen dat wij momenteel onbereikbaar zijn via telefoon (mijn Amerikaanse gsm heeft geen belwaarde meer). Dat wil ook zeggen dat wij pas kunnen telefoneren als we in Brussel aankomen (want onze Belgische gsm's werken enkel in Belgie).

Bye Bye 501 Delancey

2008-06-26T16:49:00.001-07:00

Dit is mijn laatste blogpost vanuit ons appartement op 501 Delancey Street in San Francisco. Ik zit hier op de grond (nog niet gestofzuigd) tussen de dozen (vol ingepakte meubels en spullen allerhande), met een draadje aan mijn laptop om op het internet te kunnen (wireless network is foetsie) terwijl de verhuizers de vrachtwagen aan het inladen zijn. Ik heb de keukenkasten uitgekuist en de badkamer gepoetst (maar elke keer als die verhuizers naar het toilet gaan, kan ik opnieuw beginnen). Als de verhuizers weg zijn, moeten we nog de ijskast en oven uitkuisen en het hele appartement stofzuigen. Morgenochtend moeten we dan terugkomen voor de "final walk-through", de papieren tekenen en dan krijgen we hopelijk onze waarborg terug.

Ondertussen is Dave terug van een allerlaatste (laat ons hopen) uitstap naar G en hij is nu officieel werkloos (vanaf 1 juli dan toch)! Nooit gedacht dat ik zo blij zou zijn de dag dat mijn echtgenoot ontslagen werd. ;-) Al is "blij" misschien een verkeerd woord, "opgelucht" beschrijft de toestand beter.

Nu moeten we enkel het geld nog wegkrijgen uit Amerika, en laat er nu niemand zeggen "Schrijf het gewoon over" want we wonen hier tenslotte in het land van de prehistorische banken. Eerst moeten de cheques goedgekeurd worden door de bank, dan wordt het geld op onze rekening gestort en dan mogen we een "wire transfer" doen, die dan hopelijk in Belgie aankomt (dat zou er drie dagen over doen). Als die niet aankomt, hebben we een probleem want wij zitten tegen dan al wel terug in Belgie. Okay, ik zal met twee woorden spreken want we vliegen over Londen, maar ik denk toch niet dat we er langer dan drie dagen over gaan doen om thuis te geraken). ;-)

De laatste loodjes dus...

Stilletjes

2008-06-24T15:35:00.000-07:00

't Is weer stilletjes op mijn blog, dus dat wil zeggen dat het druk is in mijn "echte" leven. We doen de hele tijd dingen "voor de laatste keer", zoals gisteren margarita's gaan drinken bij Tres Agaves of vanmiddag een old-fashioned tuna melt gaan eten bij Crossroads,... En minder leuk: de laatste was en strijk in San Francisco. ;-) Zondag hebben we iets zowel voor de eerste als laatste keer gedaan: een BBQ met uitzicht op de Golden Gate Bridge. Heel gezellig, maar wel een beetje frisjes.

Het uitzicht vanaf de tafel

Morgen (woensdag) pakken we onze valiezen in, donderdag komt de verhuisfirma en dragen we (hopelijk, als de hele verhuis gebeurd is) het appartement terug over (en gaan we 's avonds voor de laatste keer bij Range eten), en vrijdag moeten dan de laatste zaken geregeld worden (afsluiten van de bankrekening enzo). In de tussentijd wachten we op het einde van de hele soap met G (het bedrijf waar Dave nog altijd voor werkt), en waar nog altijd geen akkoord mee bereikt is. En zaterdag vliegen we dan (in business class zelfs) terug richting Belgie (via Londen). Als we ingepakt geraken natuurlijk... ;-)

Union Square

2008-06-21T20:09:00.000-07:00

Vanochtend om 7.15 uur waren Dave en ik al onderweg om de huurauto terug te brengen. Op dat onzalige uur (volgens Dave) was het nog rustig op Union Square, een uitgelezen kans om wat foto's te nemen. Sinds donderdag hangt er namelijk een gigantisch spandoek aan Macy's, wat volgens De Standaard voor files in San Francisco zorgt. Ja, ja, een Belgische krant bericht over files in San Francisco (files die er trouwens niet staan, maar kom, ze zullen hun bronnen weer niet gechecked hebben). En dit is de oorzaak van de niet-bestaande files:

Een halfnaakte man zou het verkeer in San Francisco ophouden? Amai, d'er zouden hier alle dagen nogal monsterfiles staan! ;-)

Warm!

2008-06-20T21:02:00.000-07:00

Het was vandaag 91,4 graden fahrenheit (33 graden celsius) in San Francisco, lekker warm dus. Maar dat was het ergste niet. Het was maar liefst 112 graden fahrenheit (44,5 graden celsius) in Gilroy, waar wij vandaag waren. Dit is de hoogste temperatuur die ik ooit meegemaakt heb (denk ik toch), en ik vond het een beetje van het goede teveel (dit moet de eerste keer zijn dat ik het te warm heb). Elke keer als je een deur opende en van binnen naar buiten stapte, liep je op een muur van warmte (hitte is eigenlijk een beter woord). Van pure miserie ben ik dan maar zoveel mogelijk in winkels gebleven, de enige plaatsen met airco. ;-)

Conservatory of Flowers

2008-06-18T21:21:00.001-07:00

Vanmiddag nog eens tot in Haight Ashbury gereden met Muni, gelunched bij Blue Front Cafe (de Greek chicken wraps zijn yummy) en dan verder gewandeld naar Golden Gate Park. In het park staat de Conservatory of Flowers, een hele mooie serre die we nog nooit bezocht hadden. Dat is bij deze dus verholpen: 5 dollar geeft toegang tot verschillende zalen met prachtige bloemen en planten, lekker warm ook (je moet alleen wat opletten voor de regenbuien die ze geregeld op de planten, en bijgevolg ook op de camera, loslaten). Ik heb het "bloemetjes-knopje" op de nieuwe camera goed kunnen gebruiken. Dave heeft me ondertussen uitgelegd dat dat knopje niet enkel dient om foto's van bloemen te maken, zoals ik dacht, maar dat de juiste term "macro" is en dat je die gebruikt om close-ups te nemen. Het was een leerzame dag. ;-)

Conservatory of Flowers (niet de meest geslaagde foto, maar 't is om aan te tonen dat het hier heel mooi weer is)

Met het "bloemetjes-knopje"

D'er liep een speciale tentoonstelling over vlinders, maar de beestjes hadden geen zin om stil te zitten voor de camera

NBA Finals

2008-06-17T20:26:00.000-07:00

Vandaag heb ik voor de eerste keer in mijn leven naar een basketbal-wedstrijd gekeken (op televisie weliswaar, de tickets waren net iets te duur). De derde sport in het rijtje Amerikaanse sporten die ik hier gezien heb: baseball, American Football en basketball. Zelfs als je de spelregels niet kent, is basketbal leuk om naar te kijken (wat van baseball niet gezegd kan worden). Wat ik begrepen heb, is dat Kobe Bryant (speler van de Los Angeles Lakers), wiens kop me absoluut niet aanstond, verloren heeft. Kijk, da's goed genoeg voor mij. ;-) En alle sporten waarbij mannen van meer dan 2 meter groot na afloop staan te janken als kleine kinderen vind ik leuk om naar te kijken. ;-)

Basket gaat veel sneller vooruit dan American Football of baseball, wat het veel interessanter en aantrekkelijker maakt. Van de spelregels weet ik niet veel, maar ik denk dat je veilig mag stellen "als er een blanke op het veld staat, is het een scheidsrechter". ;-)

Blijkbaar was de wedstrijd vandaag de laatste van het seizoen, en zijn de Boston Celtics nu kampioen. Wereldkampioen zelfs, wat toch een beetje raar is gezien het feit dat er enkel ploegen uit de VS aan deze competitie deelnemen. Maar kom, da's een detail, en volslagen onbelangrijk. ;-)

Niet Meer Wonen In San Francisco

2008-06-16T19:12:00.000-07:00

Gisteren was het tijd voor ons eerste afscheids-bezoek: bbq bij Sven en Veerle. Zij vertrekken eind deze week op vakantie en wij vertrekken eind volgende week naar Belgie, dus we zullen elkaar niet meer zien in de VS (tenzij wij nog eens op bezoek komen, maar dat ben ik het eerstkomende jaar alleszins niet van plan, ik heb voorlopig genoeg van al dat over-en-weer-gevlieg). Het afscheid ging gepaard met de nodige traantjes langs beide kanten, al probeerden we ons allemaal sterk te houden. ;-)

Sven, altijd de praktische man, stelde de vraag wat ik nu met mijn blog ging doen. Want 'woneninsanfrancisco' is binnenkort natuurlijk niet meer van toepassing. En eerlijk gezegd, ik had er nog niet over nagedacht. Ik ben dit blog begonnen om familie en vrienden in Belgie op de hoogte te houden van onze belevenissen in San Francisco, maar gaandeweg is gebleken dat vooral nederlandstalige mensen die in de VS wonen, gewoond hebben of ernaartoe reizen mijn blog lezen. Binnen 2 weken ben ik dus het grootste deel van mijn lezers kwijt wegens niet meer relevant. ;-) Moet ik dan een blog beginnen om onze vrienden in de VS op de hoogte te houden van onze belevenissen in Belgie? Of zal ik gewoon een email-newsletter voor hen opstarten? Of moet ik mijn blog meer zien als een online dagboek? Wil ik nog wel schrijven? Zoveel vragen, zoveel beslissingen die ik moet nemen. Weeral stress. ;-)

Vandaag nog wel een ding van onze to-do-list kunnen schrappen: We zijn onverwacht gaan lunchen bij The Slanted Door, een Vietnamees restaurant in the Ferry Building. Het is bijna onmogelijk om daar een tafeltje te krijgen voor diner, tenzij je enkele weken van tevoren belt, maar lunch om 2 uur 's middags is geen probleem. Het eten was lekker, heel lekker zelfs, maar niet zo spectaculair als we gehoopt hadden. Het uitzicht daarentegen (de baai, aankomende en vertrekkende ferries) was wel zeer de moeite.

Eindelijk

2008-06-14T20:17:00.000-07:00

Onze zucht van opluchting was volgens mij tot in Belgie hoorbaar: We hebben vrijdag te horen gekregen dat we op zaterdag 28 juni terug naar Belgie verhuizen! De tickets zijn geboekt, de moving company is besteld, en voor de rest is er nog niks afgehandeld (geen ontslag, geen nieuwe job, geen temporary housing,...) maar dat doet er allemaal niet toe: Wij kunnen plannen beginnen maken!

De movers komen donderdag 26 en vrijdag 27 juni onze inboedel opladen. Ik begrijp niet waarom ze denken daar twee dagen voor nodig te hebben: het gaat om 4 stoelen, een tafel, 5 kasten, 2 nachtkastjes, 3 koffietafeltjes, 2 schommelstoelen, een voetbankje, misschien 4 dozen met boeken enzo, 2 dozen keukengerief, en een grote stapel kleding en schoenen. Ik denk zo'n 4 uurtjes werk, als ze er echt hun tijd voor nemen. Maar kom, ze worden waarschijnlijk per uur betaald, en gelukkig niet door ons. Als alle spullen hier buiten zijn, moeten wij het appartement kuisen en terug overdragen aan Bayside Village. En nog wat praktische zaken regelen (zoals hoe we onze waardeloze dollars mee naar Belgie kunnen nemen).

En op zaterdagochtend beginnen we dan aan de trektocht naar Belgie: Met United naar Londen, en dan met British Airways naar Brussel waar we zondag 29 juni rond 14.45 uur aankomen. Hopelijk komen wij en onze bagage ongeveer gelijktijdig aan (altijd spannend als je over Londen vliegt), maar zulke details gaan mijn humeur niet verpesten. ;-)

Morning Walk

2008-06-13T13:58:00.001-07:00

Veel te vroeg wakker vanochtend (6am). Zalig fris buiten. Dan maar wandelen langs Embarcadero. En vers appelsiensap halen bij Jamba Juice. En ondertussen wat foto's maken van die prachtige stad die ik zo ga missen als we terug in Belgie wonen.

Nog niet echt wakker

Chinese krab-vissers op de pier

Bay Bridge met ochtendmist op achtergrond

Zicht op Ferry Building, Embarcadero Center, Transamerica Pyramid, Hyatt Hotel

Dave and I have lingered long enough...

Mooi Weer

2008-06-11T18:00:00.000-07:00

Sinds begin deze week genieten we hier van mooi weer: Een rustige start op maandag en dinsdag met temperaturen tot 22 graden, gevolgd door een aangename 25 graden vandaag, en voorspellingen tot 29 graden voor morgen en overmorgen. Vergezeld van een stevige zee- (oceaan-) bries. Kortom: Zalig.

Op zo'n dagen ben ik echt blij dat we hier wonen in ons Melrose Place complex met zwembad (drie zwembaden eigenlijk, maar ik wil niet opscheppen). ;-) Vanmorgen om 9 uur was het water zalig verfrissend, en kon je nog in het zonnetje liggen. Om 11.15 uur ben ik naar binnen verhuisd omdat het buiten in de zon te warm werd. Als we in het appartement de gordijnen gesloten houden en in de namiddag de deur open zetten, wordt het daar nooit te warm.

Helaas heb ik deze namiddag een van de minder leuke neven-effecten van de warmte mogen ondervinden. We waren gisterenavond Indisch gaan eten, lekker pikant, en dat in combinatie met de warme temperaturen vandaag zorgden voor een serieuze diarree-aanval (sorry, tere lezers) zodat ik de rest van de dag op het toilet en in bed heb doorgebracht. ;-)

PS: Nog steeds geen verhuisdatum bekend. Dave en het bedrijf spreken niet meer met elkaar, hopelijk doen de advocaten dat wel. ;-)

Yerba Buena Gardens

2008-06-09T16:50:00.001-07:00

Vanochtend met de nieuwe camera richting Yerba Buena Gardens gewandeld, om foto's te maken van het MoMA. Helaas kan ik alle foto's van het MoMA weggooien want d'er staan vlekken op (ik zal nog eens op een namiddag terug moeten wandelen als de zon aan de andere kant staat). Oefening baart kunst zal ik maar denken. ;-) Daar kwam nog bij dat Apple's Worldwide Developer's Conference 2008 vandaag begonnen is en dat er dus constant geeks en nerds voor mijn camera stonden. Weinig geslaagde foto's dus, maar ik heb toch al op meer knopjes van de camera durven duwen. ;-)

MoMA met vlek

MoMA met geeks

Nieuwste architectuur-pareltje in SF: Contemporary Jewish Museum

St Paul's Church (foto genomen door de Martin Luther King waterval)

Weeral bloemetjes (zowat het enige dat ik al deftig kan fotograferen)

Sex and The City

2008-06-08T20:46:00.000-07:00

Vanmiddag zijn we met vier Belgische vriendinnen in San Francisco naar de Sex and the City film gaan kijken. Niet op hoge hakken, en zonder cosmopolitans in de hand. Ik dacht dat het handig zou zijn om goed voorbereid aan de start te komen en had alle afleveringen van de serie nog eens bekeken, maar de film begint met een samenvatting van de serie dus ik had me de moeite kunnen besparen. De film is een lange (2,5 uur!) aflevering van de serie, makkelijk te volgen, zonder veel verrassingen (ik ga hier niks verklappen om de pret voor anderen niet te verpesten). Hoogtepunt van de film voor mij persoonlijk was het hondje van Samantha: dat beestje speelt de rest van de cast naar huis. ;-)

In de zaal zaten verbazend veel hetero-mannen zonder vrouw, niet zo verbazend veel homo-mannen en veel (single) vrouwen. Het was opvallend dat er eigenlijk bijna geen koppels in de zaal zaten, 't waren vooral groepen vrienden. D'er werd ook erg meegeleefd met de personages in de film (soms werden zelfs aanmoedigingen naar het scherm geroepen), en op het einde werd er ook geapplaudisseerd (wat ik ongeveer zo erg vind als applaudiseren voor de piloot van een vliegtuig).

Kortom, een leuke manier om een zondagnamiddag met vriendinnen door te brengen...

Dagje San Francisco

2008-06-05T20:16:00.000-07:00

Vandaag ben ik de hele dag op stap geweest met Steven en Heidi, 2 Belgen op bezoek in San Francisco. Leuk om de stad nog eens als toerist te verkennen en wat met de nieuwe camera te spelen (al ben ik niet tevreden met de foto's, ik zal toch echt de handleiding eens moeten lezen).

Postcard Row (Alamo Square)

Keith Haring in Grace Cathedral

Top of the Mark & 555 California (donker gebouw)

Chinese tramhalte aan Cable Car Museum

Coit Tower

PS: D'er is een voorstel van het bedrijf. Of toch wat zij een voorstel noemen. Eigenlijk is het een grap (afgezien van het feit dat het niet grappig is). Voorbeeld van de grondigheid: De voorgestelde einddatum is 15 juni, wat in Belgie niet mogelijk is (einddatum moet eerste dag van de volgende maand zijn). D'er staat ook geen bedrag in, zelfs geen basisloon dat ze zouden gebruiken om de vergoeding te berekenen. En daar hebben ze meer dan vier maanden voor nodig gehad. Wij zijn hier nog niet weg. :-( Volgende stop: advocaat. Nu is zelfs Dave kwaad.

True Love Waits

2008-06-04T17:19:00.000-07:00

Ik weet al langer dat er in de Verenigde Staten knettergekke mensen rondlopen, maar dit vond ik toch het vermelden waard. Kmart (een van die gigantische supermarkten) verkoopt deze joggingbroek voor 12- tot 18-jarigen:
Inderdaad, "True Love Waits" ("Ware Liefde Wacht" ofzo, ik weet niet of ze dat in Belgie kennen, het is een club mensen die beloven pas sex te hebben na hun huwelijk), maar het beste aan deze broek is dat er ook in gigantische letters "True Love Waits" over het achterwerk geborduurd staat (klik hier om dat te bewonderen, ik kreeg de foto niet gekopieerd). ;-) Niet echt de plaats waar mensen die deze broek kopen aandacht op willen vestigen, volgens mij. Het gaat me niet over het concept (iedereen heeft recht op zijn/haar mening), maar deze broek wordt enkel voor meisjes gemaakt, jongens moeten blijkbaar niet wachten. Dat vind ik dus oneerlijk.

O ja, de productomschrijving:
* Drawstring waist
* Bold abstinence screen print
* Elastic cuffs. Cotton/Polyester blend
* Machine washable
* Imported
Die opdruk is dus een feature, net zoals het feit dat de broek in de wasmachine gewassen kan worden. ;-)

PS: Zoals verwacht, geen verjaardagscadeautje voor Dave. Wel een mailtje om te zeggen dat eraan gewerkt wordt. Wat een geruststelling! ;-) Heb ondertussen eens voor tickets gekeken, en de prijs ligt momenteel rond $1400 per persoon.

Belgium for Tourists

2008-06-03T20:44:00.001-07:00

We wonen ondertussen bijna 2 jaar in San Francisco, en nog altijd voelen we ons soms 'toerist' in eigen stad. En da's best aangenaam omdat je meer stilstaat bij wat er rondom jou te zien en te doen is, en je al die dingen ook meer apprecieert. Daarom heb ik beslist om als we terug in Belgie wonen wat meer 'toerist' in eigen land te spelen. Dat, en het feit dat sommige Amerikanen meer van mijn land gezien hebben dan ikzelf. ;-)

Voor onze verhuis naar San Francisco heb ik zowat alle reisgidsen over de stad gelezen, dus heb ik vandaag in de bibliotheek alle boeken over "Belgium" meegenomen. Daar was ik snel mee klaar want d'er stond maar 1 boek: een Fodor's reisgids. ;-) Online heb ik in de bibliotheek-catalogus nog wel wat andere boeken besteld, dus ik hoop dat die snel geleverd worden zodat ik mijn 'research' kan beginnen.

Eerste zin in de Fodor's gids: "Belgium has attractions out of proportion to its diminutive size." ;-)

PS: Nog altijd geen voorstel van het bedrijf. Dave had een mail gestuurd om te vragen wat er gaande was, en blijkbaar "it's more complicated than we thought". Ze gaan vannacht doorwerken, en morgen wordt het voorstel zeker opgestuurd (insert sarcastisch commentaar hier). Dat zou dan een leuk (en onverwacht) verjaardagscadeau voor Dave zijn. ;-)

Sex and The City (Voorbereiding)

2008-06-02T21:09:00.000-07:00

Afgelopen vrijdag is de Sex and The City film hier in premiere gegaan, en komende zondag gaan wij (4 Belgische vrouwen in de Bay Area) daar naartoe (het is onmogelijk om nu kaarten vast te krijgen, alle voorstellingen zijn uitverkocht). Wij zullen daar niet op torenhoge hakken en met een cosmopolitan cocktail in de hand staan (ik alvast niet, misschien dat de andere dames daar een ander idee over hebben), maar we zullen blijkbaar de uitzondering zijn. Zaterdag liepen we om 10 uur 's avonds langs een bioscoop en de vrouwen stonden daar tot buiten aan te schuiven, helemaal 'dressed up' en met cosmo's in de hand. Leuk om te zien, maar als ik zo buiten kom, heb ik mijn nek gebroken voor de film begint. ;-) Maar ik ben alvast met de voorbereiding begonnen: Deze week wil ik de hele Sex and The City reeks nog eens zien (zodat ik de ongetwijfeld zeer ingewikkelde verhaallijn kan volgen). ;-) Seizoen 1 en 2 heb ik al achter de rug, gelukkig maar, want ik vind de serie pas goed worden vanaf seizoen 3. Vanaf dan speelt er een super schattige hond mee, maar ik ben waarschijnlijk de enige die dat opmerkt.

PS: We gingen vandaag een eerste financieel voorstel krijgen van het bedrijf (na 4 maanden, maar laat ons dat even buiten beschouwing laten), en raad eens? Inderdaad, geen woord. No surprises there. ;-)

Speeltje

2008-06-01T20:52:00.001-07:00

Dave en ik hebben een nieuw speeltje aangeschaft: een Canon weet-ik-veel-wat-de-naam-is (Dave kent de naam ongetwijfeld, dus als je geinteresseerd bent, mag je dat altijd aan hem vragen). En zaterdag hebben we ons speeltje voor de eerste keer mee buiten genomen (zorgvuldig verpakt in een speciaal aangekochte draagtas natuurlijk), op 'wine country'-uitstap met Bart en Sofie.

Ik moet de handleiding nog lezen, dus de foto's geven absoluut niet weer wat je allemaal met dit wonderlijk machien kan doen, maar ik heb toch weeral lessen geleerd:

Met een halve druk op de knop kan je focussen op de achtergrond...

of op de voorgrond (yummy aardbei gekocht bij een kraampje langs de weg)

Als je verstandig bestelt bij El Dorado Kitchen krijg je mooie kleurencombinaties op de tafel

Als je te sterk inzoomt op de soep (aardappel-prei) ziet die er helemaal niet smakelijk meer uit

Op cocktails (raspberry cosmo) mag je inzoomen zoveel je wil, die blijft er lekker uitzien

Starbucks

2008-05-30T14:20:00.001-07:00

Vanochtend was een slecht begin van de dag: Ik was wakker om 7 uur (en ja, ik weet dat normale werkende mensen om 7 uur opstaan, maar ik ben geen werkende mens en dus zou ik graag wat langer slapen), mijn buikspieren deden ongelooflijk veel pijn (heeft verder niks met deze post te maken, maar ik wou gewoon effe vermelden dat ik woensdag buikspieroefeningen gedaan heb omdat ik wel heel trots ben op mezelf, nu enkel de moed nog vinden om ze ook vandaag weer te doen), Dave lag nog lekker te slapen (dan heb ik zo'n zin om die 'per ongeluk toevallig' wakker te maken omdat ik daar jaloers op ben, maar tenzij d'er een bom ontploft naast zijn bed is die niet wakker te krijgen), het regende (zo'n vieze 'is het nu regen of hangt de mist laag vandaag' drizzle) en d'er kwam een bijzonder irritant-luid-hoog gepiep van buiten (het klonk als een hysterisch auto-alarm) waardoor ik schele koppijn kreeg (niet de mooiste omschrijving maar wel de enige juiste). Dit allemaal maar om te zeggen dat ik mijn ochtendkoffie echt wel verdiend had...

Dus toen wij om 9.30 uur in Starbucks zaten en ik mijn mocha with whipped cream voor mij had staan, dacht ik dat het ergste achter de rug was, maar nee hoor, dit kon er ook nog wel bij: Re-branding bij Starbucks! Het was al een tijdje aan de gang, maar vandaag besefte ik dat mijn talloze klaag-mails niet zullen helpen: Het vertrouwde Starbucks-groen is definitief verdwenen en vervangen door het allerlelijkste bruin dat je je kan indenken. Op zich heb ik niks tegen de kleur bruin (ik sta er best goed mee), maar ze hebben ook het logo veranderd (en het nieuwe logo ziet er bijzonder onappetijtelijk uit, wat volgens mijn bescheiden mening nooit goed is voor eten of drinken, 't zou wel het perfecte logo zijn voor ingeblikte vis). Hier kan je meer lezen over het Starbucks-logo. Mijn kopje troost zal nooit meer hetzelfde zijn (snif, snif). ;-)

Stilletjes

2008-05-29T18:24:00.001-07:00

Dave en ik zitten nu al vier maanden in onzekerheid over onze toekomst: De eerste drie maanden wisten we alleen maar dat er 'iets' op til was maar werd er niks meer gezegd door het bedrijf, en sinds een maand weten we dat Dave ontslagen wordt. Dan zou je toch denken dat het bedrijf dit zo snel mogelijk wil afhandelen? Maar nee, ze nemen er weer hun tijd voor. "Woensdag weten we iets, nee toch niet, vrijdag weten we iets, nee 't zal niet voor vandaag zijn, maandag nog eens proberen." En ja hoor, na vier weken werd er weer een meeting gepland waarin nog maar eens niks nieuws werd verteld (of toch wel, ze hebben een relocation firma gehuurd, en die vragen ons nu naar de vertrekdatum, maar die hebben we nog niet,...). Dat leidt hier thuis ook tot gezellige discussies: Ik ben namelijk nogal voor de directe aanpak, terwijl Dave een groot voorstander van diplomatie is (hij is wat ouder en gezapiger natuurlijk). ;-)

En ondertussen staat ons leven zo goed als stil: we kunnen niks plannen aangezien we niet weten waar we wanneer gaan zijn, en zijn helemaal afhankelijk van dat rot-bedrijf. Voor anderen lijkt het alsof we al vier maanden op vakantie zijn, maar ik kan je verzekeren dat dat niet het geval is. Elke vraag leidt tot discussies, elke afspraak wordt gevolgd door 'als we hier nog zijn natuurlijk'. Binnenkort loopt de lease van ons appartement af, dus op 30 juni staan we op straat (gelukkig hebben onze vrienden hier al zetels of zelfs hele logeerkamers aangeboden). Maar we willen hier natuurlijk ook niet weg voor alles is afgehandeld.

Langs de ene kant wil ik nog zo lang mogelijk hier blijven en genieten van San Francisco (al wordt er de laatste tijd niet veel meer genoten, d'er is iets teveel stress), langs de andere kant zou ik liefst morgen op een vliegtuig stappen naar Belgie en daar verder gaan met mijn leven. 't Is namelijk heel moeilijk een job en een huis te zoeken in Belgie terwijl ik in San Francisco zit en niet weet wanneer ik in Belgie zal zijn. "Ja, ik ben geinteresseerd in dat huis, kan u het even van de markt nemen tot ik ernaar kom kijken? Tja, wanneer dat juist zal zijn, is moeilijk te zeggen. Ik gok op eind juni." ;-)

En daarom is het dus wat stilletjes op mijn blog: Ik heb geen zin om jullie met mijn gezaag en geklaag te vervelen, dus zeg ik liever niks. Behalve dan vandaag.

Two Year Anniversary

2008-05-27T20:25:00.000-07:00

Vandaag (27 mei) waren Dave en ik 2 jaar getrouwd, en we hebben dat zonder veel toeters en bellen met ons tweetjes gevierd. Een brunch bij The Butler and The Chef, een diner bij Range, en voor de rest bijzonder weinig spectaculaire dingen (een rustig dagje met ons tweetjes dus, zoals we er tegenwoordig heel veel hebben).

Ik heb mijn bericht van verleden jaar nog eens opgezocht, en toen heb ik blijkbaar een foto van ons beiden gepost (iets wat maar zeer uitzonderlijk gebeurd aangezien wij bijna nooit foto's van onszelf nemen). Dit jaar dus weer eentje: wij tweetjes maar dan een jaartje later, in Yosemite NP...

Caltrain - Bart

2008-05-23T11:53:00.000-07:00

Ons Ikea-servies begint na 8 jaar dagelijks gebruik wat krasjes te vertonen, dus moet ik op zoek naar een nieuw servies. Mijn idee om gewoon hetzelfde servies te halen in Ikea is helaas onmogelijk want dat servies is niet meer te krijgen (of alleszins niet in een kleur die ik mooi vind). Dus moet ik ergens anders op zoek naar vervanging...

Vanmorgen wou ik dus naar The Shops at Tanforan in San Bruno om daar eens rond te kijken. Ik stap om 8.19 uur op Caltrain, rijd naar San Bruno, stap uit en sta op het perron in 'the middle of nowhere'. Wat heel raar is want het shoppingcenter zou vlak naast de sporen moeten liggen. Ik denk bij mezelf: "Ge hebt u weer vergist, Marijke, het shoppingcenter zal in San Mateo liggen." (Al die 'San' steden rond San Francisco zijn voor mij allemaal hetzelfde.) San Mateo ligt enkele stations verder. Ik koop dus een nieuw ticket, wacht op de volgende trein en rijd verder naar San Mateo. Ik stap uit en zie weer geen shoppingcenter liggen (en geloof mij, shoppingcentra zijn hier zo groot dat je die moeilijk kan missen). Ik heb geen zin om weer een nieuw ticket te kopen en verder naar San Carlos te rijden om te zien of ik daar een shoppingcenter kan vinden, dus ik wacht op de trein naar San Francisco en rijd terug naar huis. Thuis aangekomen kijk ik op internet om uit te zoeken in welke "San' het shoppingcenter ligt, en wat blijkt? Ik was correct in San Bruno, alleen ligt het shoppingcenter naast de Bart-sporen en niet naast de Caltrain-sporen! Oops, ik ben met mijn slaapkop op het verkeerde transportmiddel gestapt. Foutje. ;-) Volgende week (hopelijk) beter...

'k Zag vier beren...

2008-05-21T18:51:00.000-07:00

Mei is de ideale maand om watervallen te bewonderen in de National Parks Yosemite, Sequoia en Kings Canyon. Het vele smeltwater van de sneeuw zorgt ervoor dat de watervallen op hun grootst zijn. Heel indrukwekkend om te zien, en te horen vooral. Heerlijk verfrissend ook als je in de 'spray' van de waterval staat.

Lower & Upper Yosemite Falls

Super-klassieke Yosemite foto: Tunnel View (die boom op de voorgrond mogen ze voor mijn part omhakken, die verpest de hele foto) ;-)

Mei is ook de ideale maand om rond te wandelen in de National Parks. De temperatuur is nog redelijk, de sneeuw is gesmolten (of opgeruimd) en de meeste trails zijn terug geopend voor het publiek. Als het natuurlijk 35 graden celsius is, zoals maandag, wordt er niet veel gewandeld en vooral Dave was heel gelukkig met de airco in de auto.

Mei is ook de ideale maand om beren te zien in de National Parks. Ze zijn net ontwaakt uit hun winterslaap, zijn extreem hongerig en dus bijzonder actief (op zoek naar voedsel). Ik zal eerlijk toegeven dat ik een beetje schrik had om een beer tegen te komen tijdens onze wandelingen, en vanuit de auto dacht ik ook altijd dat ik 'iets' zag. Je wordt ook gewaarschuwd: Ga niet lopen als je een beer ziet, probeer de beer weg te jagen door lawaai te maken, denk niet 'hoe schattig' als je een klein beertje ziet maar denk 'shit, daar hoort een grote moeder bij', laat geen eten in de auto liggen,... Dus toen ik in Sequoia NP aan de linkerkant van de weg in het bos een beer zag wandelen, was ik niet zeker of ik het goed gezien had, maar toen ik 2 seconden later naar rechts keek en beneden in de wei een moederbeer met zomaar even drie kleintjes zag, ben ik toch beginnen roepen dat Dave de auto aan de kant moest zetten. Hij dacht natuurlijk dat ik spook-beren zag, maar moest me toch gelijk geven toen hij de beestjes zelf zag. Zo'n idyllisch tafereel: mama-beer met drie baby-beertjes, op veilige afstand in de wei. ;-) (Met onze nieuwe camera hadden we zeker mooie foto's kunnen nemen, maar helaas, de nieuwe camera werd toen net geleverd in San Francisco.)

Twee beren in de wei (ja, die kleine vlekjes in het midden van de foto zijn beren, trust me)

Yosemite NP - Sequoia NP

2008-05-18T07:52:00.001-07:00

Wij vertrekken maandagochtend voor wat waarschijnlijk onze laatste reis in de VS zal worden: van San Francisco naar Yosemite NP, verder naar Sequoia NP en eventueel Kings Canyon NP en terug naar San Francisco, op drie dagen. 't Wordt dus een blitsbezoek, om een eerste indruk van de parken te krijgen, met toch een beetje de veronderstelling dat ze er niet in zullen slagen ons begin juni te repatrieren en dat we dus nog eens terug kunnen gaan als de Tioga Road open is.

Op de Yosemite NP website staat momenteel te lezen dat er geen openingsdatum voor Tioga Road bekend is, maar dat de hele weg sneeuwvrij gemaakt is en men bezig is met de herstellingswerkzaamheden. Fietsers mogen al wel de hele road volgen, al liggen er nog 26 'avalanche zones' (gebieden met potentieel lawine-gevaar) langs de weg. Ik denk dat ze niet graag fietsers zien in Yosemite. ;-)

Maandagnacht overnachten we in de Hounds Tooth Inn (Oakhurst), en dinsdagnacht in The Plantation, met 'Gone With The Wind'-thema. Hoe dikwijls gaan we "Frankly, my dear, I don't give a damn" tegen elkaar zeggen in de tweede B&B?! ;-) Voor een keertje laten we de laptop eens thuis, dus bericht volgt als we terug in San Francisco zijn.

(Eindelijk) Gay Marriage

2008-05-16T20:32:00.000-07:00

Californie is sinds gisteren de tweede staat in de USA waar 'same sex couples' kunnen trouwen, en dat zorgt hier voor heel wat vreugdetaferelen.

In februari 2004 besliste Gavin Newsom, toen toch al een maand burgemeester van San Francisco, om 'marriage licenses' uit te reiken aan homosexuele en lesbische koppels die wilden trouwen. Op minder dan een maand tijd werden duizenden 'same sex couples' in de echt verbonden, tot 's nachts werd er doorgewerkt om iedereen getrouwd te krijgen. Volgens vele Amerikanen is dit een van de belangrijkste redenen waarom toen opnieuw Bush en geen democraat in het Witte Huis werd gekozen. In augustus 2004 werden al deze huwelijken ongeldig verklaard. De stad San Francisco en enkele koppels spanden een procedure aan bij het Supreme Court of California, en ze hebben nu gelijk gekregen. In zijn motivatie zei Ronald George, de republikeinse (!!!) voorzitter van het Supreme Court, dat 'alle Californiers het fundamenteel en grondwettelijk recht hebben een familie te vormen, zonder discriminatie van geslacht'.

Helaas is dit niet het laatste woord dat hierover gezegd wordt. Tegenstanders willen een grondwetswijziging om het huwelijk enkel toe te staan voor heterosexuele koppels. Waarschijnlijk wordt daar in november over gestemd. Maar voor het zover is, zullen er hier heel wat huwelijksfeestjes georganiseerd worden (en da's heel goed voor de Amerikaanse economie)...

Tropisch San Francisco

2008-05-15T22:07:00.001-07:00

Vandaag was de warmste 15 mei ooit in de geschiedenis van San Francisco: 35,5 graden celsius (oftewel 95 graden fahrenheit, we haalden bijna '3-digit-temperatures'). Blijkbaar ligt er een groot hogedrukgebied boven Zuid-Oregon (de staat boven Californie) dat de constante oceaanbries tegenhoudt, zeer uitzonderlijk. Het was dan ook vreselijk warm, zelfs het kleine beetje wind voelde heet aan. Geen weer om te gaan werken (maar dat moest natuurlijk ook niet), maar ook geen weer om aan het zwembad te liggen of een wandeling te maken. Als je buitenkwam, liep je precies op een muur van warmte. Het enige dat je kon doen, was binnenblijven met de ramen en gordijnen gesloten, niet teveel bewegen, veel drinken en geregeld een emmer Haagen Dasz ijs naar binnen lepelen.

Vanochtend om 7 uur wandelde ik naar Starbucks, en van de gebruikelijke ochtendbries was niks te merken (zelfs toen was het al 20 graden). En vanavond hebben we de tram genomen naar Ocean Beach om naar de zonsondergang te gaan kijken (ah ja, er hangt voor een keer eens geen mist, je kan de zonsondergang effectief zien), en aan zee was het iets frisser (25 graden), en heel gezellig druk. Het is nu 22.30 uur en nog steeds 27 graden in de stad, terwijl het hier normaal gezien 's avonds enorm afkoelt.

Wel heel grappig om te zien: Inwoners van San Francisco blijven een trui en sjaal meezeulen, zelfs als het 35 graden is en de weerman zegt dat het nog wel enkele dagen zo zal blijven. Je weet tenslotte nooit in San Francisco, de temperatuur zou zomaar ineens 20 graden kunnen zakken. ;-)

Outlet Shopping

2008-05-14T19:46:00.000-07:00

Gisteren zijn Dave en ik, voor de laatste keer waarschijnlijk, gaan outlet shoppen in Gilroy. We hebben ons serieus laten gaan, en zijn o.a. de trotse eigenaars van nieuwe handdoeken, een heleboel nieuw keukengerief (nu nog uitzoeken hoe dat allemaal werkt), nieuwe loopschoenen (zodat ik mijn oude kan gebruiken als wandelschoenen), een nieuwe portefeuille (mijn oude is meer dan 12 jaar oud, en zelfs nu kan ik het niet over mijn hart krijgen hem weg te gooien),... Onze credit card zal nog wel enkele dagen nodig hebben om te bekomen van het avontuur. ;-)

En vandaag was de eerste dag van de voorspelde hittegolf in San Francisco en omstreken. 29 graden haalden we, maar gelukkig stond er nog een briesje zodat het niet te warm aanvoelde (ik heb vanochtend zelfs nog even aan het zwembad gelegen). Voor morgen worden temperaturen tot 33 graden voorspeld, zonder wind helaas. Volgens kenners leiden deze hoge temperaturen ook tot meer moorden in de Bay Area, dus daar wordt nu ook een overzicht van bijgehouden. Je zou denken dat mooi weer mensen gelukkig en vriendelijk maakt, maar da's blijkbaar niet het geval.

O ja, we kregen een typisch Amerikaanse auto mee voor onze shoppingtocht: een Ford Mustang! Groot, lelijk, luid, enorm veel benzine zuipend,... maar gelukkig met een grote koffer. ;-)

Kaboom on a Foggy Night!

2008-05-12T17:09:00.001-07:00

Zaterdag was er het jaarlijkse Kfog Kaboom festival aan pier 32 (vlak tegenover het appartementencomplex waar wij wonen), met als traditionele afsluiter: vuurwerk. Nu ben ik geen grote fan van vuurwerk: het maakt teveel lawaai, het licht is te fel en d'er komen veel te veel mensen op af. Maar zaterdagavond zijn we toch even naar Embarcadero gewandeld om een kijkje te nemen, en ik was blij dat we dat gedaan hebben. Het was namelijk enorm mistig (typisch San Francisco) waardoor lawaai en licht gedempt werden en minder mensen dan gewoonlijk zich buiten hadden gewaagd. Een vuurwerk op mijn maat! ;-) Het zat ook heel mooi in elkaar, een combinatie van laag vuurwerk en hoog vuurwerk dat in de mist begon en door de mist naar beneden zakte (net alsof ze rekening hadden gehouden met de mist). Natuurlijk heb ik zelf geen foto's gemaakt (dat gaat niet als je vingers in je oren steken), maar ik heb er wel enkele gevonden op flickr. (Helaas kan ik die niet kopieren naar mijn blog, maar zoek op 'kaboom fireworks' en je krijgt een overzicht van de foto's.)

North Beach

2008-05-10T19:07:00.001-07:00

Vandaag wandelden Dave en ik om 9 uur 's ochtends (voor Dave was het vroeg, ik was al enkele uren wakker) richting North Beach waar om 10 uur een SF City Guides wandeling vertrok. We waren iets te vroeg en zaten dus nog even op een bankje in Washington Square Park naar tai-chi-ende Chinese bejaarden, spelende hondjes en de lange wachtrij voor Mama's te kijken.

De wandeling was leuk (North Beach is een heel leuke buurt om door te wandelen), maar d'er werd bijna niks getoond of verteld dat we nog niet wisten. Na bijna twee jaar in de stad gewoond te hebben en (in mijn geval) heel veel rond te wandelen, hebben we alles al wel eens gezien. 't Wordt tijd voor iets nieuws. ;-)

North Beach is ook niet de beste buurt om foto's te nemen, de grootste aantrekkingskracht zit in de vele kleine boetiekjes ('European-style' volgens onze gids), de restaurantjes, de cafes, en niet in de mooie gebouwen of uitzichten.

Saints Peter & Paul Church

Zicht op Transamerica Pyramid (vanop een parkeergarage)

Wel hebben we heel lekkere foccacia meegebracht van Liguria Bakery. Deze bakkerij (een echte warme bakker, maar eentje die enkel foccacia's maakt) opent om 10 uur en sluit als alle foccacia's verkocht zijn (meestal rond 1 uur 's middags).

En we zijn in een echte North Beach toeristenval gaan eten. Mijn fout: Calzone's heeft heaters op het terras dus ik wou daar gaan zitten. Het eten trok op niks, maar de people-watching was okay.

Mangarosa

2008-05-09T16:56:00.001-07:00

Gisterenavond hadden we gereserveerd bij Mangarosa, een Italiaans-Braziliaans restaurant in North Beach. En tussen het voor- (cod cakes en tomatenroomsoep) en hoofdgerecht (Braziliaanse kip en zalm) was er onverwacht entertainment (voor ons onverwacht, de andere gasten wisten er blijkbaar van). Opeens ging de muziek luider en stonden er drie halfnaakte (eerder vier-vijfde-naakte) dames te 'dansen' op de bar! Nu heb ik niks tegen vrouwen in bikini's met glittersteentjes die staan te dansen ('t is een job als een ander), maar ik heb er wel een probleem mee als dat gebeurt bovenop de bar waar onze cocktails worden klaargemaakt. Blote billen boven mijn cosmopolitan, eikebah! Dat kan toch niet hygienisch zijn, en dat in het super-propere Amerika waar bijna iedereen een flesje 'hand sanitizer' meezeult en papieren covers op toiletten standaard zijn?! Ik kon alleen maar ongelovig toekijken. ;-)

Onze cocktails waren lekker (de mijne stond goddank al op onze tafel voor die danseressen op de toog stonden), Dave vond de Braziliaanse kip heel goed, maar ik heb toch mijn twijfels of we nog terug zullen gaan...

Lezen

2008-05-08T13:57:00.000-07:00

Momenteel lees ik iets meer dan mijn goed-voornemen twee boeken per maand, omdat ik veel tijd heb (geen werk, geen vrijwilligerswerk, en slechts ons mini-huishouden). Zo kan ik dus een voorsprong opbouwen tegen dat we terug naar Belgie verhuizen, en ik terug geen tijd meer heb (hopelijk snel weer werk, en waarschijnlijk 3 keer verhuizen in de komende 12 maanden). Helaas heb ik geen spectaculaire boeken gelezen de afgelopen weken:

"What The Dead Know" (Laura Lippman): wat ze hier 'mystery' noemen, persoonlijk vond ik het verhaal te vergezocht en ongeloofwaardig

"Change Of Heart" & "Keeping Faith" (Jodi Picoult): ik was heel enthousiast over het eerste boek dat ik van haar las, deze zijn gewoon meer van hetzelfde (en da's geen goede zaak, ze kan duidelijk maar 1 trukje)

"How Starbucks Saved My Life" (Michael Gates Gill): onbegrijpelijk dat zo'n slecht boek gepubliceerd raakt en dan nog goede kritieken krijgt

Pacific Heights Mansions

2008-05-07T07:53:00.000-07:00

Tijdens onze pre-move visit in mei 2006 heeft het de hele tijd geregend, in mei 2007 was het heel mooi weer, en nu zitten we daar ergens tussenin: het regent niet, maar het is koud (18 graden) en soms waait er een ijskoude wind. Geen weer om aan het zwembad te liggen (alhoewel sommige mensen in ons gebouw daar anders over denken), maar ideaal om een wandeling te maken: Pacific Heights Mansions met SF City Guides.

D'er zijn geen richtlijnen met betrekking tot bouwstijlen in San Francisco, zodat je heel uiteenlopende stijlen naast elkaar ziet staan (zeker in Pacific Heights waar de mensen geld hebben om een architect te huren). Sommige huizen zijn een mooi voorbeeld van hoe je met geld geen smaak kan kopen, andere huizen zijn echte meesterwerken. De huizen staan ook relatief dicht op elkaar gebouwd (de meesten hebben slechts een heel kleine tuin) omdat de inwoners als ze in de tuin willen zitten, naar hun residentie in Marin rijden.

Ik heb dit (2500 Steiner, Steiner @ Jackson) altijd een enorm lelijk gebouw gevonden, maar de gids wist te vertellen dat dit de duurste appartementen van San Francisco zijn: elke verdieping is 1 appartement (de bovenste 2 verdiepingen zijn ook 1 appartement) en elk appartement is minstens $ 6 miljoen waard!

Dit huis werd gebouwd in de jaren '50 en ziet er nog steeds modern uit. De foto toont maar een stukje van het huis, ik kreeg het hele ding niet gefotografeerd met mijn cameraatje. ;-)

Dit is het huis (en vooral de rozentuin) van Chris Columbus, bekend als regisseur van Mrs. Doubtfire, Home Alone, 2 Harry Potter films,... Hij is een van de 'beroemde' mensen die in Pacific Heights wonen, iemand anders is Danielle Steel, de romanschrijfster (maar zij belt de politie als je voor haar huis blijft staan, en heeft een haag van 5 meter hoog laten groeien zodat je niet meer in de tuin kan gluren).

't Was een leuke wandeling, met veel klimmen en dalen en leuke weetjes. Daarna ben ik nog een salade nicoise gaan eten op het terras bij Chouquet's op Fillmore Street, want dat ligt achter de berg dus daar was iets minder wind. ;-)

Columbia River Gorge

2008-05-06T09:02:00.000-07:00

En op woensdagochtend ging het dan verder richting Historic Columbia River Highway. Prachtig! D'er waren weinig mensen onderweg en de watervallen waren op hun best (veel water omwille van de smeltende sneeuw).

Zicht op Columbia River vanaf Chanticleer Point (rechts zie je Crown Point)

Highway brug vlakbij Latourell Falls

Een riviertje nabij Bridalveil Falls

Multnomah Falls, de grootste attractie en zomaar eventjes 180 meter hoog

Astoria

2008-05-05T13:47:00.000-07:00

Vanuit Seattle ging het dinsdagochtend richting Astoria, een stadje aan de monding van de Columbia rivier. Volgens Amerikaanse vrienden zeker de moeite waard, maar wij vonden er niet veel aan: koud, donker en nat. D'er staan wat Victoriaanse huizen, maar 'onze Victorians' (die in San Francisco dus) zijn mooier. Als je de staat Washington verlaat en de staat Oregon binnenrijdt, kom je over de Astoria-Megler brug: meer dan 6,5 kilometer brug over de Columbia. Indrukwekkend. En zoals je ziet op de foto's: we reden naar de regenwolken. ;-)

Zicht op Astoria vanaf de Astoria-Megler brug

Detail van de brug (in de regen natuurlijk)

De brug nogmaals (d'er was niks anders te zien)

Onze B&B

Seattle

2008-05-03T15:22:00.001-07:00

Wat te onthouden van Seattle? 't Is er even relaxed als in San Francisco, bij iets frissere temperaturen, maar met even vriendelijke mensen en even steile heuvels in de stad. De hele stad is makkelijk te bewandelen (behalve als je zoals ik nieuwe wandelschoenen aandoet, je hielen helemaal openhaalt, en geen voet meer kan verzetten zonder extreme pijn te lijden). Je ziet er veel meer PC's en veel minder Mac's (zou de nabijheid van "the big evil" - Microsoft - daar voor iets tussen zitten?).

En ook:
- mijn ex-collega Andrea, die ons rondreed in de stad
- ons hotel (gelukkig had ik via PriceLine geboekt, want dit was geen $250 per nacht waard)
- heerlijke fish & chips en cocktails bij Duke's
- dinner bij Black Bottle (de blasted broccoli en prosciutto & bechamel flatbread waren uitstekend)
- Pike Place Market = Fisherman's Wharf, maar dan met verse tulpen en de originele Starbucks (een bedevaartsoord met rijen mensen, en ja, wij zijn er ook koffie gaan halen)
- Pioneer Square en Underground Tour (veel leuker dan Pike Place)
- ontbijt bij 5 Spot (lekker, maar Amerikaanse porties, dus veel te veel)
- de ontdekking van de eeuw: raspberry wine! (gekocht op een farmer's market in Ballard, een Scandinavisch aandoende buurt)
- boottocht naar Bainbridge Island om te genieten van het uitzicht op de skyline van Seattle (en lunch bij Cafe Nola, heel lekker)

Space Needle, het bekendste gebouw in Seattle

Zicht op de skyline van Seattle, vanop de ferry naar Bainbridge Island

Gebouw op Pioneer Square

De allereerste Starbucks: vechten om $4 te mogen betalen voor een kop koffie ;-)

Detail van het Experience Music Project Museum

Weer Wat Geleerd

2008-05-02T07:49:00.000-07:00

Een volledig verslag volgt morgen ofzo, maar hier volgt alvast wat we hebben geleerd tijdens onze trip naar Seattle - Astoria - Hood River.

- De staat Oregon heeft geen sales tax, wat dus wil zeggen dat de prijs op het prijskaartje ook effectief de prijs is die je betaalt aan de kassa (in Californie komt er nog 8,5% sales tax bij). Dus toch maar even snel een paar schoenen en twee truien opgepikt.

- We kunnen nog overleven zonder internet! Nooit gedacht, maar we hebben bijna 4 dagen zonder internet gezeten in Seattle (ik weiger extra te betalen voor een internetconnectie op hotel) en het eigenlijk niet gemist.

- Het regent niet altijd in Seattle: Het regent om de 30 minuten voor 5 minuten. Echt waar. En zaterdag heeft het zelfs helemaal niet geregend, dus hebben we gebarbecued bij vrienden van Andrea ('t was wel maar 12 graden, maar dat vond niemand een probleem: het regende namelijk eens niet).

- Ik ben niet gemaakt om wandelschoenen te dragen. Na een dag waren mijn hielen volledig weg, ik heb daar enkel nog blijnen en de rest van de vakantie heb ik dus niet kunnen wandelen.

- Ik heb blijkbaar toch nog altijd wat vliegangst, dat bedacht ik me toen ik opeens keihard zat te zweten (en zelfs wat huilde) toen het vliegtuig opsteeg in Seattle. De enige reden dat ik bleef zitten, was dat ik wist dat we naar het mooie weer in San Francisco vlogen. ;-)

Uitstap

2008-04-22T12:55:00.000-07:00

Ik was vanochtend met Andrea, mijn ex-collega, aan het chatten en ineens begon het te kriebelen: Het was duidelijk tijd om nog eens op reis te gaan (en Andrea te bezoeken). ;-) Een half uurtje later waren de vliegtuigtickets geboekt, we vertrekken zaterdagochtend om 9.05 uur en arriveren donderdagavond om 7.15 uur terug in San Francisco. Nog een kwartiertje later had ik een hotelkamer geboekt via PriceLine, een website die ik nog nooit geprobeerd had. Het leuke aan die website is dat je een bod kan doen op een hotelkamer (vb. ik heb $135 geboden voor een 4* hotel wat normaal gezien $250 kost) en dan gewoon afwacht of een hotel dat bod accepteert. Ik kreeg onmiddellijk antwoord dat mijn bod aanvaard was, dus ik ben zeer happy momenteel. Al helemaal omdat ik nu weer een excuus heb om de lente-schoonmaak uit te stellen. ;-)

En nu vraagt u zich ongetwijfeld af waar wij naartoe gaan. Wel: we moeten 2 uurtjes vliegen in noordelijke richting, en u mag nu mee beginnen duimen dat het er eens niet regent de komende dagen (wat blijkbaar zeer uitzonderlijk is). Yep: Seattle! We verblijven 3 nachten in de stad zelf (Westin Hotel) en suggesties voor de resterende dagen mogen altijd in de comments geplaatst worden (natuurlijk zijn tips voor Seattle zelf ook welkom).

Uitstapje

2008-04-21T14:55:00.000-07:00

Een kort uitstapje deze namiddag bracht volgende vaststellingen:

Leonidas is gearriveerd in San Francisco! Sinds 2 maanden hebben ze een winkel in Crocker Galleria. Ik had wel zin in een lekkere praline, maar $37 (zonder tax) voor een pond (453 gram) pralines vond ik toch wat overdreven. ;-)

We hebben - ook in Crocker Galleria - een bakker gevonden die zowaar een machine heeft om brood te snijden. Dat was de eerste keer dat ik dat zag in San Francisco. En we hebben daar een klein broodje gekocht voor $3,75, weeral schandalig duur, dus ik hoop dat het lekker is.

Verleden week had ik weinig zin om te schrijven. Ik zou kunnen zeggen dat ik de lente-schoonmaak gedaan heb en bijgevolg geen tijd had, maar iedereen die mij kent, weet dat ik dan zou liegen. ;-) Misschien is er beterschap deze week.

Baseball

2008-04-16T14:45:00.000-07:00

Enkele weken geleden is het baseball-seizoen terug gestart, en dat hebben we gemerkt aan de duizenden mensen die voorbij komen gewandeld (helemaal in het oranje gekleed) op weg naar de thuiswedstrijden van de San Francisco Giants in AT&T Park achter onze hoek.

Baseball zegt me nog altijd niks, maar de hotdogs en margarita's die je in het stadion kan krijgen, zijn niet slecht. Dus werd het hoog tijd om "onze" Giants nog eens te gaan aanmoedigen. ;-) Gisteren (dinsdag) hadden we twee gratis kaartjes voor de wedstrijd tussen de SF Giants en de Arizona Diamondbacks. De wedstrijd begon om 1.35pm, wat ervoor zorgde dat het stadion slechts voor de helft gevuld was (ongeveer 20.000 toeschouwers).

Al tijdens de tweede inning viel ik bijna in slaap van verveling want de wedstrijd trok op niks. De meeste Giants stonden op het veld alsof ze nog nooit een baseball-bal van dichtbij gezien hadden en geen idee hadden wat ze daarmee moesten doen (erop slaan, 't is echt niet moeilijk). Aan het begin van de derde inning zijn we vertrokken, uiteindelijk hebben de Giants (nog maar eens) verloren met 2-7.

Maar ach, de kaartjes waren gratis, 't was lekker warm in het zonnetje en we hadden weer gegeten en gedronken. ;-)

Sacramento

2008-04-15T18:57:00.001-07:00

Maandag zijn we de hoofdstad van Californie gaan bezoeken, en in tegenstelling tot wat iedereen denkt (inclusief onze gouverneur), is dat niet Los Angeles, maar ieniemienie Sacramento. Iets meer dan een uurtje rijden, en veel warmer dan San Francisco. Helaas zit er daar ook iets in de lucht waar zowel Dave als ik allergisch op reageerden zodat wij de hele dag liepen snotteren. ;-)

De dag begon met een bezoek aan het California State Railroad Museum, speciaal voor mijn ventje natuurlijk maar tot mijn verbazing vond ik het ook interessant.

Daarna hebben we een stukje gewandeld door Old Town Sacramento, gerestaureerde huisjes en heel veel winkeltjes (vooral veel snoepwinkeltjes, da's blijkbaar iets 'typisch').

Laatste stop was het Capitol, waar je dus zomaar binnen mag rondwandelen (je moet wel even door de metaaldetector). Een prachtig gebouw, zeker een bezoek waard. Enkele kamers zijn ingericht als museum, je kan de debatten in kamer en senaat volgen,... Je kan zelfs tot vlak aan het kantoor van de 'Governator' wandelen, want die zit meestal toch in Los Angeles.

Warm!

2008-04-13T15:48:00.000-07:00

Vrijdag was het nog een aangename 25 graden, lekker weertje om aan het zwembad te liggen (de eerste keer dit jaar), maar zaterdag en zondag haalden we 28 graden, en kon ik tussen 11 en 16 niet aan het zwembad liggen wegens te warm (ben wel zondagochtend om 9 uur even naar het zwembad geweest, zalig). Ik denk dat de overgang iets te abrupt gegaan is: donderdag was het nog maar 17 graden, en dan vrijdag opeens bijna 10 graden warmer. Morgen (maandag) worden temperaturen rond 16 graden voorspeld, zo maar even 12 graden kouder dan vandaag!

Maar dit weekend is de hele stad dus op zoek naar manieren om af te koelen, en deze mannen op Washington Square Park hebben de perfecte oplossing gevonden...

Top 100?!

2008-04-12T13:23:00.000-07:00

Bart & Sofie hadden deze week een post geschreven over de 100 beste restaurants in de Bay Area volgens de SF Chronicle. Wij zijn grote fans van lekker eten en afgelopen week hebben we dan ook 2 restaurants van deze lijst uitgeprobeerd: Delfina (op woensdag, 8.30pm, met Bart & Sofie) en Laiola (op vrijdag, 7pm, met ons tweetjes, romantisch noemen ze dat).

Delfina is een heel populair Italiaans restaurant in The Mission (hippe buurt). Het is zo goed als onmogelijk een reservatie te krijgen op een deftig uur, maar Bart was erin geslaagd een tafel te versieren op woensdag om 8.30pm, perfect dus. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de hele hype niet goed begrijp want het eten was wel lekker maar zeker niet spectaculair. Gelukkig maakte het gezelschap weer veel goed. ;-)

Zowel het interieur als de mensen die binnen zaten bij Laiola zagen eruit alsof ze recht uit een lifestyle magazine kwamen geschreden. Niet echt onze stijl, maar kom, het restaurant ligt dan ook in 'trust fund baby heaven', The Marina. Het eten trok helaas op niks: de patatas bravas smaakten enkel naar paprikapoeder, de tortilla en chickpea croquetas smaakten exact hetzelfde (vreemd voor gerechten met compleet andere ingredienten), de 'bacon wrapped medjool dates' waren zwartgeblakerd en smaakten bijgevolg naar as,... Enkel de cocktail die Dave bestelde, een piquante margarita, was uitstekend. En daarvoor hebben we meer dan 100 dollar moeten betalen en de hele avond naar domme-Amerikaanse-single-vrouwen praat moeten luisteren (insert schril lachje, hoge stem, fake borsten en afkeurende blikken naar onze tafel waar effectief eten op verscheen want vrouwen worden blijkbaar niet geacht te eten op restaurant). Verdict: Hier zien ze ons nooit meer terug, en de zoektocht naar een goed Spaans restaurant duurt verder.

Ik denk echt dat wij de afgelopen twee jaar verwend zijn op het gebied van lekker eten en goede restaurants (met uitzondering van dit laatste dan toch), en dat we serieus problemen gaan hebben als we terug naar Belgie verhuizen...

Jamba Juice

2008-04-10T19:42:00.001-07:00

Op vraag van Bart & Sofie nog snel een postje vandaag zodat de blote mannen van het scherm verdwijnen. ;-)

Ik was vandaag nog eens op shoppingtocht gegaan, en ben uiteindelijk meer dan 3 uur in een winkel blijven hangen: Loehmann's. Zalig toch dat je midden in de stad kan outlet shoppen, wat ga ik dat missen als we terug in Belgie wonen (en nee, we weten nog steeds niet wanneer dat zal zijn, het bedrijf laat ons al meer dan 2 maanden in het ongewisse over onze toekomst).

Maar daar ga ik het nu niet over hebben, wel over Jamba Juice. Enkele weken geleden heb ik daar mijn eerste 'smoothie' gehaald en nu het weer terug beter wordt (voor morgen worden er temperaturen rond de 26 graden verwacht), zie je meer en meer mensen met een gigantische Jamba Juice beker rondlopen (en de frappucino's van Starbucks zijn ook aan een comeback bezig). Voor mij dus minder Starbucks, en meer gezonde (met een serieuze korrel zout te nemen wegens uitbundig gebruik van sorbet en allerhande zoetmiddelen) smoothies. Voorlopig heb ik nog maar 2 drankjes uitgeprobeerd: Strawberry Whirl (met appel-aardbeiensap en aardbeien, normaal gezien horen daar ook bananen bij maar gelukkig kan je 'customizen') en Strawberry Surf Rider (met lemonade, limoen sorbet, aardbeien en pechen). In elk drankje moet je een 'boost' kiezen: daily vitamin boost (je dagelijkse dosis vitamientjes), 3G charger (voor meer energie),... Heel leuk bedacht allemaal en perfect in de markt geplaatst, in het 'health minded' San Francisco. ;-)

Olympisch Circus (Bis)

2008-04-09T23:15:00.000-07:00

Bijna vergeten: Natuurlijk waren ook de naakte mannen weer van de partij bij dit evenement in San Francisco. D'er kan hier niks gebeuren zonder dat er een blote man bij staat. ;-)

Olympisch Circus

2008-04-09T14:54:00.001-07:00

Na Londen en Parijs, was vandaag ook San Francisco aan de beurt als promotiestop voor de Olympische Spelen. Voor iedereen die het nog niet wist: Deze zomer worden de Olympische Spelen georganiseerd in Bejing, China, een land dat het niet echt nauw neemt met de mensenrechten. Bedoeling was de Olympische vlam rond te dragen in de stad voor tienduizenden enthousiaste toeschouwers, realiteit was verstoppertje spelen voor betogers (en bijgevolg ook voor de duizenden mensen die gewoon de vlam wilden zien onafgezien van alle politieke spelletjes).

De geplande route liep op 200 meter van ons appartement, maar vanochtend tijdens onze eigen 'run' (coffee run naar Starbucks) hadden we al zo'n vaag vermoeden dat die route niet gevolgd zou worden. Enkele duizenden pro-Tibet en pro-China betogers stonden al op post tegenover elkaar, vreedzaam maar wel indrukwekkend. Indrukwekkend genoeg om de organisatie schrik aan te jagen en de geplande route volledig om te gooien: De eerste loper heeft de toorts aangenomen en is er onmiddellijk mee een magazijn in gelopen (!!!) waar alles en iedereen op bussen is gezet en naar de andere kant van de stad is gebracht om daar te lopen, ver weg van alle betogers maar ook ver weg van alle gewone toeschouwers. Zelfs de afsluitingsceremonie op Justin Hermann Plaza werd op het laatste ogenblik (wij zagen op televisie dat de vlam op dat moment al per bus onderweg was naar de luchthaven) afgelast, ondanks het feit dat de toeschouwers daar persoonlijk door het Chinese consulaat uitgekozen waren.

Schandalig vind ik het dat China en de Olympische organisatie geen kritiek kunnen verdragen, en nog liever hun eigen supporters in de kou laten staan dan het risico te lopen dat er iemand een "Free Tibet" spandoek toont op televisie. En schandalig dat de San Francisco overheid hen daarbij helpt. De Olympische gedachte over 'peace, fair play, en andere blablabla' is al langer verleden tijd, het enige dat telt zijn de sponsorgelden en uitzendrechten, en dat werd vandaag nog maar eens bevestigd.

Dit mooie spandoek wilden we jullie niet onthouden:

Ongetwijfeld goed bedoeld, maar helaas, deze dame kent haar geschiedenis niet (denk maar aan de Olympische Spelen in Berlijn, 1936).

Road Trip Nationale Parken Foto's Bryce Canyon

2008-04-09T07:15:00.001-07:00

Bryce Canyon vond ik het meest indrukwekkende park dat we bezocht hebben: het rood van de rotsen tegen het blauw van de lucht en het wit van de sneeuw waren onbeschrijflijk mooi. Weer dezelfde opmerking: de foto's doen geen recht aan de realiteit...

Rode rotsen, blauwe lucht, witte sneeuw,...

en groene plantjes...

D'er lag veel sneeuw

Een foto van mij (een unicum)

Road Trip Nationale Parken Foto's Horse Shoe Bend

2008-04-08T19:18:00.000-07:00

Horse Shoe Bend is geen nationaal park of monument, het is 'gewoon' een uitzichtpunt over de Colorado rivier. Gratis, niet al te bekend en ongelooflijk mooi...

Van verderaf gezien, is het gewoon een gigantisch gat in de grond (bemerk de kleine mensjes aan het gat)

En als je over de rand kijkt, zie je dit (en als je over de rand durft hangen, kan je de perfecte foto nemen, maar ik werd al lichtjes hysterisch toen Dave dichtbij de rand kwam, dus die foto hebben we niet)

Road Trip Nationale Parken Foto's Monument Valley

2008-04-08T09:09:00.000-07:00

Monument Valley is een totaal ander park dan Grand Canyon, maar minstens even indrukwekkend. Gigantische rotsformaties, heel mooie kleuren (natuurlijk weer niet op foto te vatten), en een zandweggetje door het park waar je zelf met de auto over kan rijden (ik denk niet dat dat in warmer weer aan te raden is wegens teveel toeristen en teveel stof).

Hiervan waren we al onder de indruk, en die rotsformaties lagen gewoon langs de kant van de weg (helemaal niet in Monument Valley)

Typische Monument Valley foto's...

Een uurtje later zaten we weeral in de sneeuw (Navajo National Monument)

Huisjes in de grot (Navajo National Monument)

Road Trip Nationale Parken Foto's Grand Canyon

2008-04-07T21:28:00.001-07:00

Effe vermelden dat het onmogelijk is om Grand Canyon op foto weer te geven, je moet er echt 'live' naast staan om de grootsheid te apprecieren. En in het hoogseizoen is het volgens mij onmogelijk een foto te nemen zonder dat er 25 vreemde toeristen mee op staan (die staan te poseren voor hun 'dit ben ik voor de Grand Canyon foto'). ;-)

Onze eerste indruk: zo groot, zo diep en zo mooi...

Kissing on the rocks...

Dave kijkt over het randje, ik sta te roepen "ga niet te dichtbij" ;-)

Road Trip Nationale Parken

2008-04-07T10:27:00.000-07:00

Met een beetje vertraging volgt er nu toch een verslagje van onze road trip langs de nationale parken Grand Canyon - Monument Valley - Bryce Canyon - Zion. We zijn vertrokken op 18 maart, naar Las Vegas gevlogen en dan met de huurauto verder gereden.

Dag 1: San Francisco - Las Vegas - Hoover Dam - Tusayan: Hoover Dam was voor mij een tegenvaller, in de film ziet het er veel indrukwekkender uit dan in de realiteit (in realiteit is het gewoon een gigantische file-oorzaak: iedereen vertraagt om de dam te zien, toeristen steken de straat over zonder kijken, en d'er loopt slechts een weg zodat iedereen verplicht daarover rijdt). De rest van de dag hebben we gebruikt om de resterende 270 mijlen naar Tusayan (laatste dorpje voor de ingang van Grand Canyon) af te leggen. Bij aankomst in Tusayan bleek dat het daar toch iets frisser was dan wij gedacht hadden: D'er lag sneeuw en de temperatuur lag rond het vriespunt. En wij hadden geen jassen, sjaals, mutsen of handschoenen bij...

Dag 2: Tusayan - Grand Canyon - Kayenta: 's Ochtends vroeg opgestaan om het ijs van de auto te krabben (met een credit card want wij hadden natuurlijk geen krabbertje bij), en dan Grand Canyon National Park binnen gereden. Omdat we zo vroeg waren, hadden we direct parkeerplaats gevonden en konden we met de shuttlebussen verder het park in. Eerste uitzichtpunt was Mather Point, waar we bijna helemaal alleen stonden en dus even echt konden genieten van onze eerste kennismaking met de Grand Canyon. Daarna verder naar Yaki Point, waar we helemaal alleen stonden, zalig om de stilte te horen. Vervolgens terug gewandeld naar de auto en met de shuttle naar Powell Point, om dan langs Hopi Point, Powell Point, Maricopa Point en Trailview Overlook terug naar het dorp te wandelen en met de shuttle terug naar de auto te gaan. Lunch en dan verder met de auto via Desert View Drive naar de oostelijke uitgang van het park. Grand Canyon is prachtig, indrukwekkend, alles wat ik ervan verwacht had. We zijn dan verder gereden naar Kayenta, en onderweg hebben we weer een mooi staaltje van de menselijke natuur mogen bewonderen: D'er was een zwaar ongeluk gebeurd op de snelweg (3 auto's, eentje dwars over de snelweg, eentje op zijn zij halverwege de berm en eentje op zijn dak 3 meter lager in het veld) en wij waren de eerste auto die werd tegengehouden (en hadden dus een 'mooi' zicht op het slagveld). We hebben meer dan 3 uur stil gestaan (d'er loopt daar maar 1 weg en die was afgesloten, dus d'er stond een monsterfile) en ons geergerd aan de mensen: Mensen wandelden, met de camera in de hand, zo dicht mogelijk naar de plaats van het ongeluk, ze beklommen een heuvel naast de weg om een beter zicht te krijgen op de auto die beneden lag,... Ik werd pas helemaal nijdig toen iemand aan mij kwam vragen of ik het ongeluk had zien gebeuren, die man was jaloers op mij! Ramptoeristen, ik heb daar echt een hekel aan, ik vraag me altijd af of ze het zouden apprecieren moest iemand anders hun familie filmen als die liggen te sterven (helaas waren er zeker 1 dode en verschillende zwaargewonden gevallen bij het ongeluk).

Dag 3: Kayenta - Monument Valley - Navajo National Monument - Horse Shoe Bend - Page: 's Ochtends vertrokken uit Kayenta (ook wel 'het grote niets') richting Monument Valley. In Monument Valley met de auto 'jeep' gespeeld en rondgereden in het park, prachtig (gigantsiche rotsformaties in verschillende kleuren)! Ik had een beetje schrik dat Monument Valley zou tegenvallen na de Grand Canyon, maar dat was absoluut niet het geval. Verder richting Navajo National Monument waar we een stuk door de sneeuw gewandeld hebben, om naar het mooie uitzicht te gaan kijken (de meeste trails waren nog afgesloten omwille van het weer). Verder richting Horse Shoe Bend, ongelooflijk mooi (je moet er een eindje voor wandelen, maar het is zeker de moeite waard en gratis bovendien: je staat bovenop de rotsen en kijkt uit op de rivier beneden), en Page.

Dag 4: Page - Bryce Canyon - Tropic: 's Ochtends vertrokken richting Bryce Canyon, en onderweg genoten van het landschap (da's wel leuk: de wegen die we gereden hebben, waren allemaal even mooi behalve het laatste stuk van Hurricane naar Las Vegas). Bryce Canyon vond ik het mooiste park, het landschap is surreeel en heel mooi van kleur (vooral als je er nog sneeuw bij hebt zoals bij ons het geval was). 's Avonds naar Tropic om te overnachten, en een van de beste pizza's ooit te eten (nooit gedacht lekker eten te vinden in 'the middle of nowhere').

Dag 5: Tropic - Zion - Hurricane: 's Ochtends vreselijk geschrokken van de koude temperaturen (vriesweer, en nog steeds geen handschoenen, sjaals, mutsen of jassen) en vertrokken naar Zion. Heel veel geluk gehad dat we nog een parkeerplaats vonden in het park zelf, en dan met de shuttlebus naar Riverside Walk (een makkelijke wandeling langs de rivier) en Emerald Pools (iets minder makkelijk, vooral omwille van de smeltende sneeuw en niet-aangepast schoeisel). Daarna verder naar Hurricane, onze laatste overnachtingsplaats voor Las Vegas.

En daarna hebben we nog enkele dagen genoten in Las Vegas: een heerlijke suite in THEhotel at Mandalay Bay (promotie gevonden op internet), relaxen aan het zwembad, wandelen door de verschillende hotels en casino's, en op het einde stressen omwille van onze gecancelde vlucht en de daarop volgende gedelayde vlucht. ;-)

Nog wat commentaar:
Deze periode was voor ons ideaal, d'er waren nog niet teveel mensen op stap (behalve in Grand Canyon en Zion) en het weer was ideaal (niet te warm, niet te koud behalve 's ochtends vroeg).
Neem goede wandelschoenen mee. Ik stond op mijn waterdoorlatende sneakers in Bryce Canyon in de sneeuw, en dacht aan het einde van de dag enkel nog aan de warme douche die ik hopelijk kon nemen in het hotel.
Verwacht niet te veel lekker eten. Behalve de pizza in Tropic was het echt triestig.

Rust ;-)

2008-04-06T16:41:00.000-07:00

Anne is vandaag terug naar Belgie vertrokken dus binnenkort zullen hier weer postjes verschijnen, maar eerst moet ik drie machines was doen, strijken, kuisen, mailtjes beantwoorden en boodschappen halen.

Het was heel leuk om weer eens 'toerist in eigen stad' te spelen, ook al omdat het weer goed meeviel (volgens Anne was het heel mooi weer, maar ja, die is het Belgische rot-weer gewend). Veel gewandeld, veel gebabbeld, veel gelachen, heel veel geshopt, lekker gegeten (weer iemand overtuigd dat er in de Verenigde Staten lekker gegeten kan worden),... De bekendste ('typische') toeristenvallen nog eens bezocht: Fisherman's Wharf & Pier 39, cable cars, Alcatraz, Golden Gate Bridge,... En enkele minder bekende plekken getoond: Lyon Street Steps, Coit Tower, Pacific Heights,...

Las Vegas (Bis)

2008-04-02T20:59:00.001-07:00

Het is stilletjes op mijn blog omdat Anne hier op bezoek is en we constant samen op stap zijn, vanaf zondag (als Anne op het vliegtuig naar Belgie zit) zal ik terug meer updates schrijven.

Van zondagochtend tot dinsdagnamiddag zijn we (Anne en ik) in Las Vegas geweest, voor mij de derde keer in anderhalve week, net iets teveel van het goede. De vlucht met Virgin America was okay (super-knap vliegtuig met allerhande leuke technische gadgets, ik was er zo druk mee bezig dat ik zelfs niet door had dat we opgestegen waren), afgezien van mijn twee buurmannen in het vliegtuig (allebei dronken om 9 uur zondagochtend en bijgevolg bijzonder ambetant). Speciaal voor Anne hadden we een kamer in het Mandalay Bay hotel geboekt (zij wou zonnen en dan is het zwembad daar echt perfect). Zondag zijn we gaan shoppen in een outlet center, ik zeg wel 'wij' maar het kwam er eigenlijk op neer dat Anne is gaan shoppen en dat ik erbij was als toeschouwer (ze heeft zelfs een nieuwe valies moeten kopen om alles mee naar huis te krijgen). Maandag hebben we aan het zwembad gelegen, wat over de Strip gewandeld, gegeten onder de (fake) Eifeltoren en 's avonds met Sofie op cafe geweest. En dinsdag vlogen we weeral terug naar San Francisco. Afgezien van wat kleine woordenwisselingen over foto's (Anne wil constant op de foto, ik nooit) hebben we ons goed geamuseerd. ;-)

Mmm, gigantische M&M's...

Europese sloten op de toiletdeur in het Paris hotel (niet die idiote Amerikaanse knopjes)

Heathrow Terminal 5

2008-03-28T07:47:00.000-07:00

Gisterenochtend kreeg ik telefoon: Anne vanuit Londen om te zeggen dat ze toen al 2 uur vertraging had, maar op het vliegtuig zat en hopelijk snel zou vertrekken. Enkele uren later lees ik op De Standaard dat de gloednieuwe Terminal 5 op Londen Heathrow grote problemen kent en dat de meeste vluchten afgelast of uitgesteld zijn. Ik check de British Airways website en volgens hen is het vliegtuig van Anne op tijd vertrokken en zal het op tijd aankomen (raar, omdat ik zeker weet dat ze al 2 uur vertraging hadden voor vertrek). Enkele uren later is de vlucht verdwenen van de British Airways website, maar ik vind hem wel terug op FlightView (met ondertussen 3 uur vertraging). Nog wat later staat de vlucht terug op de British Airways website, weer zonder vertraging. Ik beslis om British Airways niet te vertrouwen en pas rond 20.30 uur op de luchthaven aan te komen, en ja hoor, het vliegtuig landt pas om 20.20 uur. Sommige mensen zitten dan al 3 uur te wachten in de aankomsthal op de luchthaven. Go BA!

Op de monitors zien we de passagiers aankomen (heel cool systeem, d'er hangen camera's in de gang naar de exit, je kan dus op het scherm zien wanneer 'jouw' passagiers aankomen): Allemaal met bijzonder weinig bagage, wat toch raar is voor een intercontinentale vlucht. En inderdaad, de bagage van de meeste passagiers staat nog in Londen (al hebben ze in Londen 3 uur extra gehad om de bagage op het vliegtuig te zetten). De bagage van de crew daarentegen is er wel bij. Anne is dus gisterenavond (uitgeput) aangekomen in San Francisco, haar bagage helaas niet. Hebben we vandaag ineens een goed excuus om te gaan shoppen... ;-)

Meer Boeken

2008-03-25T20:16:00.000-07:00

Tijdens onze vakantie heb ik nog twee boeken aan mijn lees-lijstje toegevoegd: "A Thousand Splendid Suns" van Khaled Hosseini en "The Memory Keeper's Daughter" van Kim Edwards.

Ik begon met erg hoge verwachtingen aan het eerste boek omdat het vorige boek van Khaled Hosseini, "The Kite Runner", zo goed was. Eigenlijk kon het alleen maar tegenvallen, maar dat deed het niet: Ik vind "A Thousand Splendid Suns" nog mooier en beter geschreven dan "The Kite Runner". Dit boek is nog aangrijpender dan het vorige. Zeker een aanrader.

"The Memory Keeper's Daughter" was een okay boek, maar geen uitschieter. Ik werd niet echt aangesproken door het verhaal en voelde me er ook niet bij betrokken, in tegenstelling tot het boek van Khaled Hosseini kwamen hier geen emoties in me op. Dit heeft waarschijnlijk met de schrijfstijl te maken, want het onderwerp vond ik wel goed gevonden.

En nu las ik even een leespauze in want er komt een vriendin op bezoek, dus ik zal de komende 10 dagen weinig tijd hebben om te lezen. Ik heb nu toch een voorsprong genomen op mijn goed voornemen. ;-)

Road Tripje

2008-03-24T20:48:00.000-07:00

Gisterenmiddag (zondag) zijn we gearriveerd in Las Vegas waar we nog twee dagen gaan genieten van de zon, vooraleer we terug naar het regenachtige San Francisco vertrekken. We logeren in THEhotel at Mandalay Bay, een echte aanrader voor iedereen die eens decadent wil doen (wij hadden het geluk dat er net een goede promotie liep): onze suite heeft 3 televisie's (1 in de living, 1 in de slaapkamer en 1 in de overgrote badkamer), 2 toiletten, een zalig king bed, een bar, een bureau, een bijzonder diepe badkuip en een heel grote douche. Maar eigenlijk logeren we hier omwille van het zwembadgedeelte: een gigantisch golfslagbad aan een strand, lazy river, ligstoelen,... Mmm, ik heb er vandaag een paar uurtjes doorgebracht en het was zalig (Dave vond het al wat te warm, 't was 27 graden denk ik, net warm genoeg om aan het zwembad te liggen volgens mij). (Het lijkt klein op de foto, maar geloof me, dit is een gigantisch zwembad.)

En deze keer hebben we wel gegokt in de casino's, en natuurlijk verloren, 2 hele dollars zijn we kwijt! ;-) Een volledig verslag volgt als we terug in San Francisco zijn...

Road Tripje (Dag 2)

2008-03-20T20:24:00.000-07:00

De Grand Canyon was indrukwekkend, groots, imposant, vul zelf maar verder aan met synoniemen voor 'large'. ;-) En wat hebben we ons weer geergerd aan de 'dit ben ik voor de Grand Canyon'-toeristen (mensen die geen foto nemen van de Grand Canyon alleen, maar er altijd voor willen staan poseren). Hieronder onze versie daarvan (en da's meteen de laatste foto van ons tweetjes die die dag genomen werd). ;-) Ik had graag meerdere versies uitgeprobeerd maar de shuttle bus kwam eraan, en we hadden geen zin om nog eens 20 minuten op de volgende shuttle te wachten, d'er was nog zoveel te zien.

Road Tripje (Dag 3)

2008-03-20T20:07:00.000-07:00

Een uitgebreid verslag volgt als ik terug in San Francisco ben... Foto's geven slechts een indruk, als je ooit de kans krijgt hier naartoe te komen, zeker doen!

Monument Valley (ik had een beetje schrik dat Grand Canyon niet te evenaren viel, 't was niet nodig):

Navajo National Monument (heerlijk rustig wandelen naar dit uitzichtspunt, in de sneeuw!, goed staren naar de foto zodat je de huisjes in de grot ziet):

Horse Shoe Bend (serieuze inspanning om hier te geraken, maar beloond met een schitterend uitzicht over de Colorado rivier):

Road Tripje (Dag 2)

2008-03-20T06:36:00.000-07:00

Effe heel kort: Gisteren hebben we de Grand Canyon bezocht (het was alles wat we ervan verwacht hadden!). We zitten momenteel in Kayenta, en gaan vandaag naar Monument Valley. De internetverbinding in het Holiday Inn waar we logeren, is uiterst traag, en de updates zullen dus moeten wachten tot ik terug een betere internetverbinding heb. Hopelijk vanavond, en anders zal het een paar dagen duren (heb zo een voorgevoel dat er in Bryce Canyon geen internetverbinding zal zijn). Even geduld dus...

Road Tripje (Dag 1)

2008-03-18T20:27:00.000-07:00

Gisterenochtend werd het ons ineens teveel: We hebben nog steeds geen definitief antwoord ivm Dave z'n job en bijgevolg ons verblijf hier en onze terugkeer naar Belgie, en het bedrijf stelt zich degoutant op (lees: ze hebben 'belangrijker' dingen te doen). Dus hebben we beslist er een weekje op uit te trekken: Een kwartiertje later waren de tickets richting Las Vegas geboekt, en zat ik de reisroute uit te stippelen (ik waande me bijna terug op mijn werk, al was de tijdsdruk daar iets minder). Mijn uiteindelijke beslissing: Las Vegas - Hoover Dam - Tusayan (dag 1), Tusayan - Grand Canyon - Kayenta (dag 2), Kayenta - Monument Valley - Horse Shoe Bend - Page (dag 3), Page - Bryce Canyon - Tropic (dag 4), Tropic - Zion NP - Hurricane (dag 5), Hurricane - Valley of Fire - Las Vegas (dag 6) en dan nog 2 dagen genieten in Las Vegas. Een druk programma, en we zien wel of we het halen. Bij het boeken van de hotels heb ik ook ontdekt dat het momenteel 'spring break' is, en dat alles dus dubbel zo duur is als normaal tijdens het laagseizoen.

Korte samenvatting van dag 1: Om 8.45 uur werden we afgehaald door het shuttlebusje, om 10.45 uur vertrok het vliegtuig naar Las Vegas, we hebben de huurauto afgehaald en zijn vertrokken richting Grand Canyon. Onderweg zijn we even gestopt om de verplichte foto van Hoover Dam te nemen, maar ik was er niet echt van onder de indruk (in de film lijkt het allemaal groter, dus ik had er meer van verwacht). De weg naar Grand Canyon is heel mooi, je rijdt door zeer verschillende landschappen en de uitzichten zijn prachtig. We hebben ons wel de hele weg zitten afvragen wie hier in vredesnaam wil wonen (je ziet geregeld trailer parks langs de weg en 2 keer zelfs iets wat een beetje groter was dan een boerengat). En nu zitten we in het Best Western Grand Canyon Squire Inn, het enige hotel dat nog een kamer had voor deze nacht.

Handig!?

2008-03-15T14:45:00.000-07:00

Vanochtend hadden we uit The Container Store een 'pop open sweater dryer' meegebracht, heel handig om truien enzo op te laten drogen (ipv steeds een handdoek te moeten uitleggen). In grote letters staat op de verpakking vermeld: "Keep away from children". Wel, ze zouden daar in nog grotere letters op moeten zetten: "Marijke, don't touch this!" Ik heb de verpakking open gedaan, de dryer is open gesprongen (zoals die moest doen, wonder boven wonder), maar helaas hing ik er met mijn gezicht te dicht boven en heb ik een serieuze mep op mijn linkerkaak gekregen. ;-) Dave heeft er onmiddellijk ijs op gelegd, en de schade is beperkt gebleven, 't doet enkel nog pijn als ik lach (hopelijk ziet het morgen niet blauw). Ik zou het ondertussen moeten weten: Als iets 'child-proof' is, kan ik het meestal ook niet gebruiken, dus als kinderen iets niet mogen gebruiken, zou ik er beter ook met mijn 'pollekes' afblijven. ;-) Hieronder een foto van de boosdoener (ziet er onschuldig uit, maar da's slechts schijn)...

Meer Boeken

2008-03-12T17:26:00.000-07:00

Nu ik terug werkloos ben, heb ik veel meer tijd om te lezen, dus ik kan twee nieuwe boeken aan mijn lijstje toevoegen: Starbucked (Taylor Clark) en My Sister's Keeper (Jodi Picoult).

Starbucked is een boek over (hoe kan het ook anders?) Starbucks, de grootste koffie-keten ter wereld (helaas onbekend in Belgie). Aangenaam om te lezen, maar verwacht geen wereldschokkende nieuwigheden. Het verhaal kabbelt aangenaam voort en onderweg kom je wat interessante feiten tegen (Starbucks zorgt er bijvoorbeeld voor dat kleine koffiehuizen blijven bestaan terwijl iedereen ervan overtuigd is dat ze net voor het tegenovergestelde zorgen), maar het geheel blijft oppervlakkig. Mij leek het alsof de auteur niet goed wist of hij nu voor of tegen Starbucks was, en liever het risico niet nam om levenslang uit Starbucks verbannen te worden. ;-) En ik ben er na het lezen van dit boek meer dan ooit van overtuigd: Belgie heeft Starbucks nodig, het is een teken van beschaving! ;-)

My Sister's Keeper is een 'thought-provoking' boek (sorry voor het Engels, maar ik vind hier momenteel geen geschikt Nederlands woord voor) over een ernstig ziek kind en de tol die dit eist van een familie. Het einde vind ik voorspelbaar en ook de 'pointe' over de advocaat zie je van mijlenver aankomen, maar toch vind ik het een uitstekend boek (en heb ik op het einde zelfs zitten huilen). Ziekte, genezing, orgaantransplantatie, genetische manipulatie, het komt allemaal aan bod in dit boek. Een aanrader.

Mendocino

2008-03-11T18:59:00.000-07:00

Na een overheerlijk ontbijt in The Headlands Inn reden we verder over Highway 1 naar het noorden. Daarna verder over Highway 101 tot aan Avenue of the Giants, weeral een park met redwood trees. De 'avenue' zelf was een beetje een tegenvaller (met net iets teveel 'redneck' bewoners en hyper-toeristische winkeltjes), maar de route ernaartoe was prachtig en ook onze wandeling naar Founders Tree en Dyerville Giant was zeer indrukwekkend: wij met ons tweetjes tussen die gigantische bomen, ik de hele tijd bang omdat ik vanalles hoorde - beren enzo -. Founders Grove leek wel een kerkhof voor bomen, zoveel lagen er neer op de grond, een unieke kans om de lengte van die bomen eens goed te bewonderen (als je goed kijkt, zie je op de laatste foto naast de omgevallen boom Dave staan, zo'n 100 meter van mij weg).

Daarna zijn we omgekeerd en terug naar Mendocino gereden, naar de tweede B&B waar we gingen logeren (en waar Bill & Hillary Clinton blijkbaar ook al logeerden): The Glendeven Inn, de East Farmington kamer. Een heel mooie B&B, waar duidelijk veel geld tegenaan gesmeten werd, maar voor ons niet zo leuk als The Headlands Inn (die veel charmanter was). Glendeven kwam zo uit het boekje "Hoe start ik een dure B&B?", terwijl in The Headlands Inn met liefde werd gewerkt. Mooier en duurder is niet altijd beter.

Vandaag zijn we dan terug naar San Francisco gekomen waar we de 49-mile-drive gereden hebben. Lekker toerist in eigen stad gespeeld! Een tip: Als je van plan bent de route te rijden, neem dan een goede kaart mee, want er zijn enkele belangrijke wegwijzers verdwenen. Heb ook ontdekt dat er Japanse en Chinese straatnaamborden in de stad hangen...

Op Stap Naar Het Noorden

2008-03-09T18:03:00.000-07:00

Vandaag hebben we weer een hele weg afgelegd: vertrokken uit San Francisco, over de Golden Gate Bridge, over Highway 101 naar het noorden, dan Highway 128 naar het westen, door Anderson Valley, via Highway 1 naar Mendocino. Een tocht langs heel verschillende landschappen, maar allemaal even mooi...

Het begon vanochtend al met een prachtig zicht over de Golden Gate Bridge en San Francisco, onder het genot van een Starbucks venti non-fat with whipped mocha en lemon pound cake. Ochtendmist kan soms heel mooi zijn...

En werd gevolgd door een rit over Highway 128 West langs niet-zo-toeristische wijngaarden in Anderson Valley, waar we gestopt zijn voor een wine tasting bij Navarro (helaas geen succes). De lunch in 'boerengat nummer 2' Boonville (d'er liggen slechts vier dorpjes langs 128 West: Yorkville, Boonville, Philo en Navarro, en ze hebben allemaal minder dan 800 inwoners) daarentegen was heerlijk.

Onze eindbestemming vandaag was Mendocino, een heel mooi oud dorpje tussen Highway 1 en de oceaan geplakt. We hebben al een wandeling door het dorpje gemaakt (op 30 minuten heb je echt alles gezien), maar eigenlijk kom je hier niet naartoe om in het dorpje rond te kijken, de oceaan is veel interessanter, zeker nu het 'whale migrating season' is. En ja hoor, als je lang genoeg naar de oceaan staart, zie je walvissen! Enkele tientallen fonteinen, hier en daar een zwart-grijze vlek (een rug?) en 1 staart (net zoals in de film!). Ik bleef de hele tijd hopen op een salto, maar volgens Dave doen die beesten dat alleen maar in de film en in SeaWorld. ;-) Even serieus: Het is een raar gevoel om te beseffen dat er walvissen rondzwemmen op minder dan 2 kilometer van waar jij staat, heel indrukwekkend en we waren er allebei wat geemotioneerd en even stil van. (Doe geen moeite, er zijn geen walvissen te zien op onderstaande foto.)

Hier logeren we vannacht: de George Switzer room in The Headlands Inn. Compleet met bloemetjesbehang op het plafond, schommelstoel, open haard en zicht op de oceaan en het dorpje. Romantisch...

Target

2008-03-07T17:30:00.000-08:00

Een van de winkels die ik zeker zal missen als we terug naar Belgie verhuizen, is Target. Target is een supermarkt, maar eentje met een hipper imago dan WalMart (Target werkt bijvoorbeeld geregeld samen met bekende designers aan hun kledingcollecties). Helaas heeft San Francisco een policy tegen deze gigantische winkels (ze zouden de 'unique atmosphere of the city' aantasten), dus vandaag heb ik Bart (Bay Area Rapid Transit) naar Walnut Creek genomen op shopping-expeditie. In Ikea is het al moeilijk enkel dingen te kopen die je nodig hebt, in Target is dat helemaal onmogelijk. Ik ben dan ook thuis gekomen met spullen waar ik ineens een onverklaarbare behoefte aan had, zoals: een makkelijk te updaten adresboek (met handige klevertjes), voorgeprinte boodschappenlijstjes (magnetisch zodat ze op de ijskast blijven plakken), uitnodigingen (ik zal dus binnenkort een feestje moeten organiseren),... Gelukkig kosten al die spullen die ik dan blijkbaar toch nodig had absoluut niet veel geld, en is de financiele schade beperkt gebleven. Ik ben er zelfs in geslaagd de built-in Starbucks voorbij te wandelen zonder een koffie te drinken. ;-)

Fortis

2008-03-06T10:10:00.000-08:00

Vannacht om 4 uur ben ik wakker gebeld door een dame (geloof me, ik zou andere woorden willen gebruiken om dat mens te omschrijven, maar dan is mijn blog niet meer kindvriendelijk) die bij Fortis werkt, en die me vertelde dat mijn Visa-afschriften nu in San Francisco toekomen en mijn bankafschriften in Belgie. Zeer boeiend nieuws, vooral als je weet dat ik haar enkele weken geleden zelf heb gebeld om haar dat te vertellen en te vragen mijn adres in hun computersysteem aan te passen! Ja, ja, ze had nu met BCC gebeld en die hadden haar bevestigd dat er inderdaad een probleem was (een verklaring of oplossing werden niet aangeboden). Let wel: mijn adres is nog steeds niet veranderd, ze had enkel met BCC gebeld (en daar heeft ze dus 4 weken over gedaan). Ik denk dat ze applaus verwachtte van mij, maar ik ben niet echt vriendelijk om 4 uur 's ochtends en heb haar verteld dat ze moest maken dat mijn adres terug veranderd werd. Ik had haar enkele weken geleden ook uitgelegd dat er een tijdsverschil was tussen Belgie en Amerika, maar dat was haar blijkbaar ontgaan. Alhoewel: haar eerste woorden aan de telefoon waren "Oh, ik bel nu met Amerika. Hoe laat is het daar?" 't Leek me niet echt een snuggere dame. De rest van de nacht heb ik dus wakker gelegen, ik kon niet meer slapen bij het idee dat dat mens met mijn geld omgaat. ;-) En de beslissing is genomen: Als ik terug in Belgie woon, haal ik al mijn geld daar weg en zoek een nieuwe bank. Is er iemand tevreden van zijn/haar bank?

Terug Thuis

2008-03-05T18:18:00.001-08:00

Gisterenavond laat zijn we terug thuis gekomen na ons weekendje-weg-tijdens-de-week. De laatste dag (dinsdag) kende een schitterende start (ook omwille van het telefoontje uit Belgie met de mededeling dat Xanthe, dochter van Ann en Tom, geboren was). We hadden 's ochtends de schuifdeur naar het terras open gezet en hoorden buiten op het terras een Amerikaan en een Oostenrijker verbroederen, ze waren zich aan het voorstellen (hun hobbies aan het beschrijven enzo) en ineens horen wij die Amerikaan heel trots verkondigen: "I'm a hunter. I hunt fish." Dave en ik hebben niet naar elkaar gekeken want dan waren we waarschijnlijk niet meer bijgekomen van het lachen, we zagen die gast al heel fier met zijn geweer naast een riviertje staan. ;-)

Toen we uitgelachen waren, zijn we vertrokken richting Gilroy want elke goede vakantie begint of eindigt met een shoppingtrip. 't Was nog een heel mooi tochtje via de 152 door de bergen. En na het shoppen (iets dat we nu in Amerika moeten doen aangezien onze dollars in Belgie toch niks waard zijn) hebben we nog iets gedaan wat we nu van het to-do-lijstje kunnen schrappen: Starbucks Drive-Through! Mission accomplished, ik kan gerust naar Belgie vertrekken. ;-)

's Avonds zijn we nog met Sven en Veerle (en Nina) sushi gaan eten in Sunnyvale, en daarna naar huis gereden.

Santa Cruz (Bis)

2008-03-03T19:08:00.000-08:00

Vandaag nog een heerlijk dagje gespendeerd in Santa Cruz...

Vanochtend op het terras van The Adobe on Green Street genoten van het zonnetje, een tas (een echte tas, geen plastic cup!) Starbucks koffie en het boek 'Starbucked' (mijn vijfde boek van het jaar, meer daarover volgende week waarschijnlijk).

Daarna zijn we vertrokken voor een wandeling over West Cliff Drive, enkele mijlen langs de oceaan: Prachtige uitzichten, tientallen surfers (en dat op maandagochtend, moeten die mannen en vrouwen niet werken?), gigantische huizen, lekker in het zonnetje. West Cliff Drive eindigt op Natural Bridges Beach, een strand waar vroeger 'bruggen' van rotsen stonden (vandaar de naam natuurlijk), maar ondertussen zijn de rotsen ingestort en is het allemaal minder indrukwekkend.

In de namiddag zijn we dan een hapje gaan eten bij Malabar, een vegetarisch en veganistisch restaurant in Santa Cruz. Heerlijk! Daarna nog wat rondgewandeld in downtown Santa Cruz.

En nu liggen we te 'chillen' op onze hotelkamer met zicht op de oceaan. We hebben daarnet nog (heel romantisch) de zonsondergang willen bekijken, maar helaas gaat de zon hier niet onder waar wij gedacht hadden dat die zou onder gaan, en stonden we dus voor niks op de Santa Cruz Wharf tussen de stinkende zeeleeuwen en krijsende, schijtende zeemeeuwen. De zon ging onder achter de appartementsgebouwen, niet zo romantisch als boven de oceaan natuurlijk, maar we hebben geprobeerd. ;-)

After-Weekend-Getaway

2008-03-02T19:57:00.000-08:00

Dave en ik hebben beslist nog zoveel mogelijk van onze tijd in de Verenigde Staten te genieten, en we zijn er dan ook voor enkele dagen op uit getrokken, richting Santa Cruz, een 'beach town' waar nog meer alternatievelingen wonen dan in San Francisco...

Eerste stop voor al onze trips: Starbucks voor de nodige koffie en cake, en Safeway voor de pleisters en zonnecreme. ;-) En vervolgens bijna anderhalf uur via de US280 en CA85 naar het zuiden. Tweede stop van de dag: Henry Cowell Redwood State Park. We hebben enkele uren gewandeld tussen torenhoge redwood bomen ('t is waar dat alles in Amerika groter is dan in Europa, de koffies zijn gigantisch en zelfs de bomen zijn dat), en genoten van de uitzichten (tot aan de oceaan) en de stilte. Prachtig, en de 6 dollar entreegeld meer dan waard. Helaas zijn de redwoods op foto lang niet zo indrukwekkend als 'live'.

Daarna verder via kronkelige wegen naar Santa Cruz, en onze slaapplaats voor vannacht: Adobe on Green Street. Deze Bed and Breakfast is de favoriet op zowel tripadvisor en yelp, en ook ik ben helemaal verkocht en kan echt niks vinden wat beter zou kunnen. Vooral het kastje op onderstaande foto heeft mijn hart gestolen en als het enigzins kon, zou ik het in de huurauto laden en meenemen. ;-) We hebben nog wat genoten van de laatste zonnestralen van de dag op het terras. Twee eekhoorns en een kolibrie kwamen ons nog even gezelschap houden en poseren voor de foto, heel romantisch...

Werkloos

2008-02-29T19:20:00.000-08:00

Voila, ik kan volop gaan genieten van onze laatste dagen/weken/maanden in San Francisco, want ik heb vandaag mijn laatste dag gewerkt voor GWT. Na de mededeling van Dave enkele weken geleden (nog steeds dezelfde onzekerheid trouwens), heb ik open kaart gespeeld met mijn werkgever en mijn ontslag gegeven zodat zij tijd hadden om een vervanger te zoeken. 't Is met heel veel spijt dat ik die beslissing heb genomen (en zij vonden het ook heel spijtig), maar ik vond het niet eerlijk tegenover hen om gewoon op een dag niet meer te komen opdagen (wat zeker een mogelijkheid was geweest aangezien wij in theorie onmiddellijk het land moeten verlaten als het contract van Dave wordt opgezegd). Ook al heb ik er niet lang gewerkt, het was een fantastische ervaring: ik heb veel geleerd, en sommige van mijn collega's zijn echt vrienden geworden. Mijn afscheidsfeestje vanmiddag was heel gezellig, en nu heb ik de deur achter me dicht getrokken en kan ik vooruit kijken: op naar nog een leuke tijd in San Francisco, en een toekomst in Belgie (tips voor een job zijn altijd welkom!)...

Another Fire Alarm

2008-02-26T20:27:00.000-08:00

Gisterenavond, 21.30 uur

Weer begint het brandalarm te loeien. Na 2 minuten naar het door-merg-en-been-gaand lawaai geluisterd te hebben, ga ik naar de slaapkamer om Dave te zeggen dat het brandalarm weer afgaat (hij had nog niks gehoord). Hij beslist naar beneden te gaan en te kijken of er dit keer meer mensen 'evacueren'. Na nog eens enkele minuten belt hij me op, d'er staan redelijk wat mensen buiten, en niemand mag het gebouw terug binnen tot de brandweer is gearriveerd. Na nog enkele minuten besluit ook ik ons appartement te verlaten, want het lawaai is niet meer uit te houden. Maar toch nog eerst even naar het toilet, een trui bij aan doen, schoenen zoeken,... Ik kom tegelijk met de brandweer buiten. En dan blijkt plots dat er dit keer echt reden tot alarm was: op de zesde verdieping heeft iemand iets in zijn/haar keuken in brand gestoken (en dan een beetje overdreven gereageerd)! Verbazing bij de mensen buiten, niet zozeer omwille van het feit dat er effectief iets aan de hand was, als wel omwille van het feit dat iemand wou koken. D'er zijn toch genoeg take-out en delivery opties in de buurt. ;-)

Enkele minuten later mogen we het gebouw terug binnen, en dan valt de vriendelijkheid van de Amerikanen me weer op: Bijna iedereen bedankt de brandweerlui (die naar buiten komen) omdat ze opnieuw zijn komen opdagen, ook al was er zaterdag al een vals alarm geweest.

SoMa

2008-02-24T21:01:00.001-08:00

Ik ben nog steeds trouw aan mijn goed voornemen voor 2008: Ik heb net mijn vierde boek dit jaar gelezen. 't Was wel weer geen al te dik boek, en helaas ook geen goed, maar het telt wel mee voor mijn twee boeken per maand.

"SoMa" van Kemble Scott speelt zich af in de buurt van San Francisco waar wij wonen (SoMa = South of Market), maar dan wel enkele jaren geleden (net na de dot-com burst). De plaatsen beschreven in het boek zijn echt (verschillende van de plaatsen hebben we zelf al bezocht), en de gebeurtenissen zijn gebaseerd op waargebeurde feiten. Op zijn website zegt de auteur dat het boek een insider's gids is voor wat echt leeft in San Francisco. En d'er leven hier blijkbaar heel rare dingen. ;-) Het hele boek gaat over een zoektocht naar extremen en kicks, sex en drugs (aan alle mensen die nu op deze blog terecht gekomen zijn omdat ze 'sex en drugs' hadden ingetikt in google, sorry voor de immense teleurstelling, ga maar snel naar een andere site).

Ik zal er heel kort over zijn: Het boek is slecht geschreven, en is op sommige momenten echt degoutant (daar had Bart me al voor gewaarschuwd, maar ik wou het boek toch zelf lezen). Het PR-praatje op de website van de auteur zegt: "In this provocative, intense novel, Kemble Scott puts a new neighborhood on the literary map for good, in a tale that is disturbing, gritty, wholly original, and utterly unforgettable." Mmm, ik heb daar een ander idee over. ;-)

Disclaimer: Moest je dit boek ooit lezen en van ons gedegouteerd raken omdat wij in deze buurt wonen: in tegenstelling tot de insinuatie van de auteur zijn de meeste mensen hier normale personen en geen gefrustreerde perverten. ;-)

Rocky Start

2008-02-23T07:25:00.000-08:00

Ons weekend heeft een 'rocky start' achter de rug...

Gisterenavond hadden we afgesproken met Bart & Sofie om La Trappe, een Belgisch restaurant in San Francisco, eens uit te proberen. Helaas was het geen succes: de frietjes waren goed maar koud, de groenten waren koud, het was koud in de kelder waar wij zaten (merkt u een thema?!), de steak was geen 24 dollar waard, de appeltaart waarvan we expliciet gevraagd hadden om ze warm te serveren was (u raadt het nooit!) koud,... Service was wel goed (onze ober had slechts drie dagen werkervaring) en de eigenaar probeerde te redden wat er te redden viel, door o.a. verschillende keren langs onze tafel te komen en onze appeltaart van de rekening te halen. Jammer maar helaas, ik denk dat deze zaak niet lang zal bestaan, tenzij de eigenaar het voltallige keukenpersoneel buitengooit, nieuwe mensen aanneemt en zich meer concentreert op het cafe-gebeuren. Echt spijtig om te zien dat een zaak waar iemand hart en ziel in steekt tenonder zal gaan.

En vanochtend om 6 uur ging dan het brandalarm in ons gebouw af zodat wij snel kleren mochten aandoen ('t was een beetje frisjes om in pyama buiten te gaan), het hoogstnodige bij elkaar mochten rapen (ik had sleutels, gsm's en portefeuilles mee, Dave een flesje water - om te blussen misschien? -) en via de trap (neem nooit de lift als het brandalarm staat te loeien) naar beneden en buiten te gaan. Toch zeker 6 andere mensen waren ook opgestaan en stonden samen met ons kou te lijden. Toen na ongeveer 10 minuten de brandweer arriveerde, kwam binnengewandeld en met de lift (!!!) naar boven ging om te kijken of er iets scheelde, dachten we wel dat het gevaar geweken was. ;-) Ik ben nog even terug in bed gekropen, maar helaas, no more sleep for me.

De rest van het weekend moet gewoon beter worden, dat kan niet anders...

A Recipe For Disaster

2008-02-20T17:01:00.000-08:00

Vanochtend om 5.30 uur werd ik wakker, waarschijnlijk door het gecombineerde geluid (lees: lawaai) van vallende regen en een laagvliegende helicopter. Omwille van de helicopter kon ik niet terug in slaap vallen, dus besliste ik om op te staan en op televisie te kijken wat er gebeurd was. Meestal als de helicopter er hangt, wil dat zeggen dat er een ongeluk gebeurd is op de Bay Bridge (en dan hangen ze hier boven om mooie plaatjes te schieten voor het nieuws). Dat vind ik zoiets surreeel: ik hoor die helicopter buiten en kan dan op televisie volgen wat er gebeurt. ;-)

Ik zet de televisie aan, en die waren net 'live' bij de helicopter: Bleek dat er eigenlijk helemaal niks gebeurd was, maar de helicopter was de brug in de regen aan het filmen en de nieuwslezer in de studio hing een heel verhaal op over hoe gevaarlijk het wel niet was buiten met de auto in de regen. Zeer educatief allemaal. En net als ik me bedenk hoe gevaarlijk het eigenlijk is om die helicopter daar te laten hangen (boven al die automobilisten die slaapdronken in de auto in de gietende regen naar die helicopter zitten staren en zich afvragen wat er gebeurd is), komt er een nieuwsflash binnen: D'er is een ongeluk gebeurd op de Bay Bridge! Wie had dat nu verwacht?! Slecht nieuws voor de betrokken automobilisten, maar ook slecht nieuws voor mij want dit wil zeggen dat die rot-helicopter hier nog wel een tijdje hangt (nu hij ook echt een reden heeft om te blijven), en dat mijn nachtrust officieel voorbij is. En dat om 5.45 uur 's ochtends op die ene dag van de week dat ik tot 7.50 uur zou kunnen uitslapen...

Who Moved My Cheese?

2008-02-18T19:21:00.001-08:00

Op aanraden van Ann heb ik afgelopen weekend het boek "Who Moved My Cheese?" van Spencer Johnson gelezen. 't Is een heel dun boekje, maar ik heb beslist dat het toch meetelt voor mijn 2-boeken-per-maand doel. ;-)

Volgens de omslag helpt het boekje mensen omgaan met moeilijke veranderingen in hun leven, door de veranderende situatie serieus op te nemen en zichzelf niet al te serieus. En, zoals jullie allemaal weten, zit ik momenteel in een "changing situation".

Ik zal eerlijk toegeven dat ik geen hoge verwachtingen had toen ik het boekje zag: Het ziet er nogal kinderachtig uit en het is ook heel dun (had ik dat al gezegd?). Maar na dit weekend heb ik mijn mening moeten herzien: Dit boekje is een aanrader! Het verhaal is zeer eenvoudig en laat veel ruimte voor interpretatie. Volgens sommige critici is het boek simpel genoeg voor een kind om te begrijpen, en beledigt het de intelligentie van volwassen lezers. Volgens de auteur gaat het niet om het verhaaltje, maar om de eigen interpretatie door de lezer. En daar ben ik het volmondig mee eens. Ik geloof echt dat iedereen voordeel kan halen uit dit boekje. Het dwingt je om na te denken over zaken waar je misschien liever niet bij zou stilstaan en daardoor leer je iets over jezelf.

Dus, Ann, bedankt voor de tip!

Valentijn

2008-02-14T20:03:00.000-08:00

Disclaimer: Ik ben geen fan van Valentijn. Ik vind het een opgeklopte commerciele bedoeling. ;-)

Ik besefte het ook pas vanmorgen toen ik mijn 'venti no foam with whipped cream latte' overhandigd kreeg bij Starbucks: Het is Valentijn vandaag! En waarom besefte ik dat toen ik mijn koffiebeker opende? D'er lag roze (!!!) slagroom op mijn latte. ;-) Helaas had ik mijn camera niet bij me, anders had ik het bewijsmateriaal zeker gepost.

Daarnet na het werk heb ik dan deelgenomen aan een ander Valentijns-ritueel in San Francisco. Onderweg naar huis (ik was aan het wandelen omdat het zo'n mooi weer was) zag ik steeds meer mensen met kussens, en toen viel mijn frank/euro/dollar: Op Valentijnsdag wordt een kussengevecht georganiseerd op Justin Herman Plaza. Om klokslag 6pm begint het feestje, en om 6.05pm is het voor de meesten al afgelopen (behalve de die-hards die echt op elkaar blijven inhakken en hele veldslagen leveren). Het was enkele minuten voor 6 toen ik eraan kwam en er stonden al duizenden mensen. Het leuke is dat ik onmiddellijk aangesproken werd, en een kussen in mijn handen gestopt kreeg zodat ik ook kon meedoen. Tja, dat moet je me geen 2 keer vragen: Ik heb me even helemaal laten gaan, maar helaas gaf mijn kussen al na een kleine minuut de geest (iets te agressief gemept waarschijnlijk, ik kwam dan ook recht van het werk en was nog een klein beetje gestresseerd). Ik heb braaf de rommel opgeruimd (ja, ja, het blijft SF natuurlijk: je mag enkel meedoen met kussens gemaakt van natuurlijke materialen want anders zou de synthetische vulling in de baai terecht kunnen komen) en ben een pak minder gestresseerd verder naar huis gewandeld... ;-) Ik had mijn camera niet bij me, maar andere mensen gelukkig wel (Laughing Squid).

Onderweg Naar Huis

2008-02-12T20:52:00.000-08:00

Als je effe niet oplet of de bus er al aan komt, maar wat rondkijkt, zie je soms heel mooie dingen. Zeker op een heldere avond zoals we gisteren hadden. En dan word ik weer even heel gelukkig en stilletjes omdat ik hier mag wonen...

Weekend

2008-02-11T20:06:00.000-08:00

Heerlijk weekend achter de rug...

Vrijdagavond na het werk zijn we tapas gaan eten en vooral wijn gaan drinken bij Parea, een beetje een tegenvaller, maar het gezelschap (Bart & Sofie) en de conversatie (niet voor publicatie vatbaar) maakten veel goed. Nadien nog frietjes gaan eten bij Frjtz en wat cafeetjes gedaan, 't was precies een avondje uit in Belgie.

Zaterdag had ik een acute aanval van buikgriep. Ik zal jullie de verdere details besparen. Ik heb de dag doorgebracht in de zetel, in bed en op het toilet. :-(

Zondag zijn we met Bart & Sofie via Highway 1 naar Half Moon Bay gereden voor een brunch op een terrasje in het zonnetje. Zalig! Het was zeker 20 graden, en volgens Dave was het al te warm in de zon. Half Moon Bay is een schattig dorpje aan de kust, met veel antiek- en curiosawinkeltjes. ('t Is precies een dag om in verkleinwoordjes te beschrijven.) Natuurlijk heb ik weer een absoluut onnodig prul gekocht om in onze toekomstige tuin te zetten, ik kan dat nooit weerstaan. Ik denk dan altijd: Als ik binnen 50 jaar in onze tuin zit, zie ik dat staan en denk ik terug aan die zalige tijd van nu.

Daarna zijn we doorgereden naar Santa Clara waar we gingen pokeren met Sven & Veerle, en Tom & Roosje. We hebben hun dochters ineens uitgelegd hoe dat werkt (ze zijn nu 2 en 1 maand oud, dus dat leek ons een geschikte leeftijd). Zoals altijd als we met hen afspreken, zeer gezellig (en dit keer zelfs zonder schade aan ons tapijt!). ;-)

Stront aan de Knikker

2008-02-05T18:49:00.000-08:00

De stemming zit hier momenteel even onder het vriespunt: Dave heeft gisteren "raar" nieuws gekregen op het werk. Technology Strategy, de afdeling van Genesys waar hij voor werkt, is volgens de grote bazen "obsolete" (overbodig) geworden (welk zichzelf respecterend bedrijf heeft nu ook een strategie nodig?!), en Dave en zijn collega's hebben 30 dagen gekregen om intern een nieuwe job te zoeken. Het is duidelijk dat er eigenlijk geen andere job voor hen is, maar er is nog geen woord gezegd over wat er dan met hen moet gebeuren. Officieel weten we het dus nog niet, maar we hebben wel een donkergrijs vermoeden dat er wel eens ontslagen kunnen vallen. Dat zorgt momenteel voor een hoop stress, verdriet en woede want we hebben geen zekerheid (enkel vermoedens) over wat er met ons in de (nabije of niet zo nabije) toekomst zal gebeuren. Wat wel zeker is, is dat wij waarschijnlijk sneller dan verwacht terug in Belgie zullen wonen. We proberen dat momenteel als iets positiefs zien, en het is ook wel leuk om te weten dat ik geen jaar zal moeten wachten vooraleer ik het babietje van Ann & Tom zal kunnen bewonderen, of dat we toch naar dat huwelijk in mei kunnen komen (stuur de uitnodiging maar naar mijn moeder, Nico), maar eigenlijk zijn we hier allebei nog niet klaar voor. Het is te plots, te onverwacht, te "raar", we hebben nog lang niet alles gedaan wat we wilden doen, we hadden nog zoveel plannen,... Maar we hebben geen andere keuze, we laten het op ons afkomen en proberen ons voor te bereiden op het onvermijdelijke. Geef me even de tijd om hiervan te bekomen, ik zal binnen enkele dagen wel terug mijn gewone, stralende zelf zijn... ;-)

Superbowl 2008

2008-02-04T18:28:00.000-08:00

Gisteren heb ik mijn eerste American Football wedstrijd ooit gezien: Superbowl 2008! En ik ben helemaal verkocht. Wat kan je nu niet leuk te vinden aan mannen van meer dan 100 kilo in leggings/calecons die elkaar tijdens de wedstrijd genadeloos onderuit halen en na de wedstrijd staan huilen als kleine kinderen (zowel de winnaars als de verliezers)?!

American Football is geen sport voor doetjes, want d'er werd nogal hevig op elkaar in geklopt en getackeld, maar het was wel mooi (misschien raar om te zeggen, maar je ziet duidelijk een tactiek uitgewerkt worden en dat is knap om te volgen). Veel meer actie ook dan in baseball bijvoorbeeld, al gaat het ook hier niet supersnel (de wedstrijd duurt 60 minuten, maar ze hebben er ongeveer 4 uur over gedaan, om de 10 seconden wordt het spel stilgelegd). Het belangrijkste aan Superbowl is blijkbaar de reclame, niet de wedstrijd zelf. Typisch Amerika! ;-)

O ja, alleen de quarterback van de New England Patriots (de verliezers van gisteren), Tom Brady, is al reden genoeg om eens naar American Football te kijken...

30 Bis

2008-02-03T13:54:00.000-08:00

Aan iedereen die opziet tegen zijn/haar verjaardag: Ik heb net het perfecte anti-30-depressie weekend achter de rug. Geloof me, een weekend in 'the wine country' kan wonderen doen...

Vrijdagochtend zijn we vertrokken richting wine country met als eerste stop Napa Premium Outlet Center, want een shopping trip is een essentieel onderdeel van elke verjaardag (zeker als je een supermooi kleedje vind voor de schitterende prijs van $33). ;-) Op vrijdag is het daar ook heerlijk rustig, niet de gebruikelijke gekte.

Dave had een kamer gereserveerd in The Fairmont Sonoma Mission Inn & Spa. Hij was ook zo slim geweest te vermelden dat we daar waren ter gelegenheid van mijn dertigste verjaardag, en bij het inchecken mochten we daar de vruchten van plukken: We kregen een upgrade naar een 'wine country junior suite' compleet met king bed, jacuzzi, open haard, salon,... (ja, ja, die mensen hadden duidelijk medelijden met mij). D'er stond ook nog een 'complimentary' fles champagne (op het kaartje stond wel dat die voor Mevr. Sneyders was, maar voor een keer kon me dat niks schelen, mijn principes wegen niet op tegen gratis champagne). Ineens kon het weer (regen, regen en meer regen) ons ook niks meer schelen, wij waren toch niet van plan nog buiten te komen. ;-) 's Avonds zijn we gaan eten bij El Dorado Kitchen, weeral een heerlijke maaltijd (ik ga die Amerikaanse keuken nog missen als we terug in Belgie wonen) in een mooi decor.

Zaterdag hebben we een tour door Napa Valley gemaakt, ongetwijfeld een heel mooie omgeving waar we helaas bijna niks van gezien hebben omwille van de regenwolken en onophoudelijke regen. ;-) Twee stops later (V. Sattui en Beringer) zat de koffer van de huurauto vol wijn en lekker eten, en zijn we terug naar het hotel gereden waar we de rest van de namiddag en avond in de jacuzzi en voor de open haard hebben doorgebracht. Zalig!

En nu moet mijn vel even bekomen (ben vier keer in bad geweest de afgelopen twee dagen). Heb er ineens ook geen probleem meer mee dat ik 30 geworden ben, op deze manier wil ik dat volgend jaar nog wel eens doen. ;-)

30

2008-01-31T22:33:00.000-08:00

Vandaag is het mijn dertigste verjaardag. Ik ben gewoon gaan werken, en heb geprobeerd op kantoor wat tijd in te lassen om met Belgie te skypen, wat niet echt gelukt is want het is er gigantisch druk. Op kantoor had Elizabeth voor mij een gepersonaliseerde cupcake meegebracht (met een grote roze 'M' in suikerglazuur bovenop), superlief. Na de kantooruren was er een drink voor mijn en Sarah's verjaardag (traditie op kantoor, elke maand worden de verjaardagen gevierd met wat flessen goede wijn en lekkere hapjes). 's Avonds had Dave gereserveerd bij Eos. We waren daar al eens eerder geweest en waren toen onder de indruk van het eten (en van de wijn natuurlijk, het is tenslotte een wine bar). En we werden ook vandaag niet teleurgesteld: De special 'red curry fish cake on a thai cucumber salad' was zalig (we hebben er nog een tweede besteld omdat de eerste zo ongelooflijk lekker was), de 'fresh goat cheese & shallot fondue with red & chiogga beets, candied walnuts and sourdough croutons' was yummy (als er geen mensen naast ons hadden gezeten, had ik het potje uitgelikt, zo lekker), en voor de 'grilled angus hanger steak with crispy fingerling potatoes, belgian ale sauce & cornmeal onion rings' maak ik graag een uitzondering op mijn bijna-geen-vlees-eter-policy. En toen moest het dessert nog komen: een trio van chocolade, een molten chocolate cake with salted caramel icecream (ja, daar was ik ook niet gek van) en een duo van sorbets (zure perzik en zoete peer, heel speciaal en heel lekker). Als er nog iemand durft beweren dat Amerikanen niet weten wat lekker eten is, die moet gewoon eens een weekje in San Francisco komen eten en zal overtuigd zijn van het tegendeel. Het was ook leuk om te zien hoeveel plezier de dessert chef in zijn werk had (wij zaten boven op de mezzanine en konden in de open keuken kijken).

Kortom, een zeer geslaagde dag, ware het niet dat ik 30 geworden ben... ;-)

Weer Praatje

2008-01-29T20:45:00.000-08:00

Elke blogger uit Californie heeft er al minstens een post over geschreven, dus ik kan niet langer achterblijven, hier volgt een weerpraatje vanuit San Francisco. ;-)

We leven hier al bijna anderhalve week in shock omdat het veel regent bij ongelooflijk lage temperaturen. Ik ben vrijdag na het werk thuis gekomen en ik was nat tot op mijn vel ondanks het feit dat ik een paraplu bij had, en een regenjas met kap, fleece cardigan, trui, shirt en topje droeg. Het geld in mijn portefeuille in mijn handtas was zelfs nat! De hele stad lag bezaaid met kapotgewaaide paraplu's, heel treurig (ik vind dat altijd een aandoenlijk zicht, zo'n kapotgewaaide paraplu). En koud, ongelooflijk, temperaturen tussen 11 en 15 graden (ik weet het, da's niks vergeleken met Belgie, maar voor ons is dat ijskoud). Ik ben vrijdag een kwartier onder een hete douche gaan staan om een beetje te bekomen. Het verkeer in de stad zat ook muurvast, da's altijd als er hier een druppel regen valt, dus onze delivery pizza heeft er 45 minuten over gedaan om tot hier te geraken terwijl die normaal gezien op 20 minuten hier is (en die arme delivery man was doornat, we hebben hem maar een goede 'tip' gegeven).

Tijdens het weekend heeft het niet constant geregend en maandag was zelfs een mooie dag (we hebben de zon gezien). Maar vandaag was het weer bij het oude, regen regen regen. En dat zou zo blijven voor de rest van de week, al voorspellen ze vanaf zondag beterschap. Fingers crossed!

The Innocent Man

2008-01-27T22:02:00.000-08:00

Op aanraden van Hilde, een van de lezers van mijn blog, heb ik The Innocent Man van John Grisham gelezen als mijn tweede boek van de maand januari. Tot hiertoe houd ik mijn goed voornemen vol, en we zijn toch al een maand ver in het nieuwe jaar, d'er zijn al veel mensen die hun goede voornemens terug hebben afgezworen. ;-)

Helaas ben ik veel minder enthousiast over dit boek dan over het eerste boek (The Kite Runner, van Khaled Hosseini). Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten, een primeur voor John Grisham die normaal gezien fictie schrijft, en vertelt over het proces van Ron Williamson die onschuldig op 'death row' heeft verbleven. Heel aangrijpend en tragisch, en toch had ik de hele tijd het gevoel dat Grisham dit verhaal heeft geschreven in opdracht van de 'anti-doodstraf-lobby' om hun versie van de feiten weer te geven en het publiek ervan te overtuigen dat de doodstraf niet menselijk is. Dat is hun goed recht natuurlijk, en het is mijn goed recht om me daaraan te ergeren. Ik heb mezelf dan ook moeten dwingen het boek uit te lezen, en heb me voor het merendeel van de 300 en nog wat pagina's stevig zitten opwinden. Gelukkig is het boek zo slecht geschreven dat ik anderhalf uur na afloop al moeite moest doen om me de details ervan voor de geest te halen, en vergeet je dus snel dat het zo'n tijdsverspilling was. ;-)

Geen aanrader dus, volgens mij, maar iemand anders kan daar een heel andere mening over hebben...

Company Party

2008-01-25T20:09:00.000-08:00

In de Verenigde Staten wordt er veel belang gehecht aan de jaarlijkse 'company party', die meestal in de kerstperiode gehouden wordt. De uitnodiging komt compleet met 'dress code' en er worden handleidingen geschreven over wat je moet en wat je zeker niet mag doen. Met stip op 1: Nooit dronken worden op een company party! Ik wist dus helemaal niet wat te verwachten van onze company party, maar blijkbaar nemen Fransen feestjes iets minder strikt op dan Amerikanen...

Donderdagavond was het eindelijk feest voor ons. Plaats van het gebeuren was een restaurant in de stad dat we veel gebruiken voor onze tours. Het eten was niet spectaculair, maar de wijn was uitstekend (de baas had meer dan 40 flessen wijn meegebracht bij het diner met 37 mensen, waaronder Chateauneuf du Pape). Er werden spelletjes gespeeld, waarbij bleek dat wij in een zeer competitief team zaten en dus gewonnen hebben (weeral 2 Starbucks kommen en gift cards rijker). Er werd gedanst, en er werd in hoofdzaak gigantisch veel gedronken. Toen het restaurant sloot, zijn we met wat collega's naar een bar getrokken, en aangezien de baas besliste om ook daar de rekening volledig te betalen, heeft iedereen zich goed laten gaan. Ik ook, moet ik eerlijk bekennen. Maar 't was plezant, ongelooflijk, en de conversaties waren (voor zover ik me herinner) hilarisch! Gelukkig was Dave erbij om me naar huis te brengen, want vanmorgen toen ik naar het werk vertrok, was ik nog steeds dronken. En ik was niet de enige, iedereen die op het werk aankwam, had flessen water en pijnstillers bij. 't Was een gezellige boel op kantoor vandaag. Vooral toen bleek dat er foto's genomen zijn, die nu op de server staan, zodat iedereen nog wat kon nagenieten (of kon bedenken "Mmm, heb ik dat gedaan?"). ;-)

De Rij

2008-01-23T21:00:00.000-08:00

Ik kan er helemaal gek van worden: Als ik een rij durf kiezen om aan te schuiven, gaat die plotseling veel trager vooruit dan de andere rijen. De cassiere die ik kies, krijgt terstond een zenuwinzinking; de peuter in het winkelwagentje voor mij begint oorverdovend te krijsen zodat de moeder het kind snel onder de arm neemt, de winkel verlaat, maar ondertussen wel die kar in de weg laat staan; de persoon voor mij begint een hele discussie over de prijs van een pakje kauwgom; de bejaarde in mijn rij wil perse 74 euro betalen in centjes;... U kent het gevoel ongetwijfeld wel. ;-)

Vanmorgen viel het me dan ook nog maar eens op hoe veel gedisciplineerder mensen in San Francisco in de rij aanschuiven. D'er zijn 2 kassa's bij Starbucks en er staat slechts 1 rij, en pas op het laatste moment (als er een kassa vrij komt) maak je een keuze. Daarom staat hier nooit iemand te vloeken op de mensen voor hem/haar, en worden er geen dodelijke blikken uitgewisseld tussen mensen die staan aan te schuiven. Ook aan bussen en trams wordt ongelooflijk gedisciplineerd aangeschoven, in rijen. Kan je je voorstellen dat er een mooie rij staat aan een Belgisch busstation?!

Als ik 's ochtends op mijn bus sta te wachten, kan ik daar echt van genieten. 't Wordt vooral leuk als de bus iets verder door rijdt dan normaal, dan zie je dat hele rijtje mooi opschuiven om in te stappen. Heerlijk. Ik ben toch echt wel met weinig tevreden. ;-)

MLK-Day

2008-01-21T20:05:00.000-08:00

Vandaag is het Martin Luther King Day in de Verenigde Staten, een van die halve feestdagen (een ander voorbeeld is President's Day binnen enkele weken). Scholen, banken en overheidsinstellingen zijn gesloten, maar voor de meeste bedrijven en werknemers is het 'business as usual'.

Voor mij helaas ook, al had ik graag nog een extra dagje weekend gehad. Om 6.30 uur liep de wekker al af en ben ik naar beneden gesloft om een halfuurtje op de loopband te staan (heerlijk rustig in de gym, blijkbaar hadden veel mensen een dagje vrij, want normaal gezien is het daar om 6.35 uur vreselijk druk), daarna snel douchen en het huis uit zodat ik in de regen (!!!, het regent hier en het is vreselijk koud, slechts 11 graden celsius) op de tram kon wachten. 't Was wel lekker rustig bij Starbucks, toch een voordeel van die halve feestdag. En op het werk was het hectisch, zo heb ik het graag, anders zit ik me de hele dag af te vragen waarom ik opgestaan ben. ;-)

Jogging-Broek

2008-01-20T20:58:00.000-08:00

Vandaag was het eindelijk zover, ik heb een typisch San Francisco verschijnsel overgenomen (misschien zie je dit ook in andere steden in Amerika), eentje waarvan ik nooit had gedacht dat ik eraan zou toegeven: Ik ben vanochtend in joggingbroek op coffee run geweest! ;-) Laat me het uitleggen...

Veel vrouwen gaan hier tijdens het weekend 's ochtends in joggingbroek en t-shirt koffie halen, dat is iets wat ik in Belgie nooit gezien heb (ik heb nog nooit iemand pistolets zien halen bij de bakker in een joggingbroek, in Schoten gebeurt dat niet). In de zomer worden er natuurlijk flipflops bij gedragen, in de winter (lees: als het kouder is dan 15 graden) mottige ugg's. De joggingbroek is bij voorkeur 'velvet' en d'er moet een tekst op de bips gedrukt staan ('juicy' draagt de voorkeur weg omdat Juicy Couture een zeer bekend en duur merk is, maar andere rommel mag ook, 'don't touch' enzo afhankelijk van de graad van marginaliteit van de eigenares). Nog in geen honderdduizend jaar zal je mij betrappen in een broek met 'juicy' (of eender welke tekst) op mijn poep, en ook ugg's zal ik nooit van mijn leven aantrekken. Maar ik heb me twee weken geleden een fleece joggingbroek gekocht (bij American Eagle in de solden voor $19.95, zonder tekst op de bips) en ik ben bekeerd. Die broek is zo buitengewoon comfortabel, ik zou die nooit meer willen uitdoen. I present to you: My pants! ;-)

Tot vandaag had ik mijn broek enkel binnenshuis gedragen, maar vanochtend kreeg ik enorm veel zin in koffie (en wij hebben geen koffiezet, enkel Starbucks), dus ben ik in alle vroegte het appartement uitgeslopen in mijn fleece broek (die ik natuurlijk weeral aan had) en vest, op flipflops (koud, niet te geloven, misschien moet ik mijn mening over die ugg's ook maar herzien) en naar Starbucks gewandeld.

En toen ik met mijn grande non-fat mocha with whipped cream terug naar het appartement wandelde, bedacht ik me opeens dat ik hier eigenlijk toch wel goed geintegreerd ben... ;-)

Superbowl 2008

2008-01-19T16:46:00.000-08:00

Op 3 februari is het weer zover: Superbowl! De hoogdag voor elke zichzelf respecterende American Football fan, waar ik mijzelf zeker niet bij reken. Ik ben erin geslaagd tijdens ons verblijf in San Francisco nog nooit een American Football wedstrijd te zien, zelfs niet op televisie. En geloof me dat dat een hele prestatie is in deze weken voor de Superbowl nu elke zender American Football op het programma heeft staan. Ook dit jaar zal ik het feestje weer moeten missen, aangezien Dave en ik dat weekend in Sonoma Valley zitten (ik ga daar mijn verdriet om mijn dertigste verjaardag wegdrinken).

En toch weet ik veel over American Football: Ik weet bijvoorbeeld dat de 'quarterback' (geen idee wat die op het veld doet, maar volgens kenners is het een zeer belangrijke speler) van de Dallas Cowboys Tony Romo is, en hij heeft een relatie met Jessica Simpson (zangeres en blonde bimbo). Jessica mag echter niet meer naar de wedstrijden van haar lief komen kijken, want als zij in de tribune zit, kan Tony zich niet concentreren en verliezen de Cowboys. Daarom spelen de Cowboys straks niet in de Superbowl, ze hebben vorig weekend namelijk verloren van de New York Giants. En da's niet omdat Jessica in de tribune zat (nee, zij was wijselijk thuis gebleven omdat ze de woede van de Dallas Cowboys fans niet op haar nek wou halen, moesten die verliezen), maar wel omdat de New York Post (een krant) een look-alike van Jessica in de tribune had gezet om Tony te 'jinxen'. American Football, het heeft zo z'n charmes! ;-)

The Geeks Have Left The City

2008-01-18T21:14:00.000-08:00

Het is weeral voorbij, MacWorld 2008. The geeks have left the city, en wij beginnen stilletjesaan te bekomen van de doorstane emoties. ;-) Enkele tienduizenden mensen (minstens 80% daarvan mannen) die voor een volledige week achter de hoek komen wonen, dat is niet niks: Lange rijen 's ochtends bij Starbucks, veel afval rond het Moscone Center (heel veel fastfood-verpakkingen), en veel verdwaalde 'geekjes' in de stad. Tientallen keren is me deze week gevraagd: "How do I get to the Apple store?". Nu moet je weten dat de Apple store 2 blokken van het conventiecentrum vandaan ligt, da's ongeveer 100 meter in vogelvlucht. Ik dacht dat je met een iPhone routebeschrijvingen kon opzoeken, maar blijkbaar werkt die technologie nog niet perfect. ;-)

Na de editie van vorig jaar, met de aankondiging van de iPhone, was dit eigenlijk maar een vervelende editie. Geen wereldschokkende mededelingen (tenzij je een super-platte laptop een nieuwtje vindt), en volgens kenners (Dave, mijn eigenste geekje) was zelfs de keynote niet veel soeps. Volgend jaar beter, Steve (Jobs), begin misschien al eens met een andere trui aan te doen, dat zou alleszins heel wat krantenkoppen opleveren...

American Idol

2008-01-16T17:35:00.000-08:00

Als ik de kijkcijfers mag geloven, ben ik blijkbaar de enige die er blij mee is, maar American Idol is gisteren weer begonnen! Kijkcijfers tonen aan dat gisteren de slechtste opening ooit was voor de show (13% minder kijkers dan vorig jaar), hiermee bleef het toch wel het bestbekeken programma op dinsdagavond.

Heerlijk, die eerste afleveringen waarin velen zich geroepen voelen en slechts weinigen uitverkoren worden. Zalig, de reactie van de juryleden op sommige kandidaten (hun gelaatsuitdrukkingen spreken boekdelen, ze hoeven zelfs geen commentaar te geven). Schitterend, het commentaar van Simon Cowell (als kandidaat niet leuk om te horen waarschijnlijk, maar hij slaat altijd de nagel op de kop). Prachtig, de teleurstelling op de gezichten van kandidaten als blijkt dat ze niet door mogen naar de volgende ronde. En ja, de vreugde van kandidaten die wel door gaan naar de volgende ronde is ook leuk om te zien, maar verbleekt bij het leedvermaak met de niet zo gelukkige kandidaten. ;-)

Goed Voornemen

2008-01-14T18:35:00.000-08:00

Een van mijn (goede) voornemens voor 2008 was ervoor zorgen dat mijn ambetante collega ontslagen werd. En kijk, het is maandag 14 januari en het is al zover! ;-) Ik had er weinig mee te maken, al had ik voor mijn vakantie wel gezegd dat ik dacht dat hij niet de geschikte persoon was voor die job (dezelfde als de mijne) en dat ik niet met hem samen kon werken. En nu zijn ze zelf ook tot die conclusie gekomen. 't Is een hele lieve jongen (super-sociaal en heel uitbundig, helemaal het tegenovergestelde van mij), maar een beetje aan de trage kant (en hij heeft nochtans een universitair diploma!, mijn gedacht van Amerikaanse universiteiten is er niet beter op geworden). Hij kon de hoofdzaken niet van de bijzaken onderscheiden, en maakte blijkbaar nog steeds veel fouten in de quotes (zo zat hij soms uren naar een restaurant te zoeken waar de mensen 's middags konden lunchen, terwijl dat voor de meeste tours een van de minst belangrijke zaken is). Natuurlijk vind ik het wel erg voor hem, 't is de eerste keer dat hij ontslagen wordt (al heb ik zo'n voorgevoel dat het niet de laatste keer zal zijn) en hij was helemaal de kluts kwijt. Dus ben ik er nog iets mee gaan drinken en heb geprobeerd hem aan zijn verstand te peuteren dat hij niet voor deze job gemaakt was, dat hij beter iets makkelijker zoekt, helaas vindt hij zelf dat hij voorbestemd is voor grootse zaken (dus ik vrees dat hij nog vaak teleurgesteld zal worden).

In de voormiddag ben ik zelf bij de bazen geroepen, maar gelukkig alleen goed nieuws voor mij: Ze willen dat ik er nog wat andere taken bij neem (waarvoor je die neurotisch perfectionistische persoonlijkheid van mij nodig hebt). Mijn baas zei trouwens dat ze me graag wilden klonen (zodat ze nog iemand als mij zouden hebben voor die job), ik heb beslist om dat maar als een compliment op te vatten. ;-) Eigenlijk had ik een loonsverhoging moeten vragen, bedenk ik me nu...

Mavericks

2008-01-13T07:58:00.000-08:00

Al weken werden de weersvoorspellingen in Half Moon Bay, enkele kilometers ten zuiden van San Francisco, aandachtig gevolgd door duizenden mensen. En gisteren was het dan eindelijk zover: De condities waren perfect voor Mavericks Surf Contest, een "big wave surf contest". En met "big" bedoelen ze hier golven van 6 tot meer dan 12 meter hoog. Spectaculair om te zien hoe die mannen daar met hun surfplankje naartoe peddelen en dan proberen een zo mooi mogelijke rit in die golf te maken! Het heeft bijna geen zin om als toeschouwer op het strand te gaan staan aangezien deze golven ongeveer 800 meter buiten de kust gevormd worden, en je dus bijna niks kan zien vanaf het strand. Maar daar is iets op gevonden: je kon het hele evenement live volgen op MySpace (mijn eerste bezoek ooit aan MySpace trouwens!). Je kan het hier bekijken: Mavericks. Volgens mij moet je een beetje gek zijn om hieraan deel te nemen, maar het is wel prachtig om te zien.

Mijn Trouwring

2008-01-10T08:33:00.000-08:00

Een waarschuwing: Als je customer service of kwaliteitsproducten zoekt, koop dan nooit juwelen bij Nico Taeymans.

Dave en ik hebben onze trouwringen (en enkele andere juwelen) daar gekocht, omdat we allebei vinden dat hij mooie dingen maakt en omdat we ervan uitgingen dat we voor die prijs zeker goede kwaliteit zouden krijgen (een trouwring is tenslotte toch bedoeld om levenslang mee te gaan). Blijkbaar denkt men daar bij Nico Taeymans anders over: Na een jaar en twee maanden was mijn trouwring al stuk (misschien is dat in hun ervaring de gemiddelde duur van een huwelijk dezer dagen)! En geloof mij, ik ben er uiterst voorzichting mee geweest: ik ga er niet mee in de douche of het zwembad, was er niet mee af,... Maar het applaus tijdens de musical Spamalot in New York was er te veel aan, 's avonds was mijn ring helemaal vervormd (twee ringetjes waren ovaal, de derde was nog rond, en ze stonden uit elkaar terwijl ze eigenlijk tegen elkaar moeten liggen, afschuwelijk om naar te kijken en onmogelijk om terug aan te doen). Ik was woest (to say the least) en heb onmiddellijk een mailtje naar Taeymans gestuurd (herschreven door Dave want die vond dat mijn bewoordingen te grof waren), en daar hebben ze er 10 (!!!) dagen over gedaan om me te laten weten dat ze mijn mail gekregen hadden en dat ik de ring mocht binnenbrengen voor reparatie. Na een hele organisatie hebben vrienden de ring mee naar Belgie genomen (de suggestie om de ring per post op te sturen vond ik ronduit belachelijk, De Post slaagt er zelfs niet in om kerstkaartjes te leveren) en in de winkel binnengebracht, in oktober.

Tijdens onze vakantie in december wou ik dan de ring gaan ophalen (ondertussen liep ik hier in Amerika rond zonder trouwring terwijl de man waarmee ik op stap ging wel een trouwring aanhad, wat ons de nodige rare blikken opleverde), en wat blijkt tijdens ons eerste bezoek? De ring was niet helemaal gerepareerd (de ringetjes waren terug aan elkaar gezet, maar de reden waarom de ringetjes waren losgekomen, was niet aangepakt)! Na nog een week wachten, heb ik hem dan eindelijk terug gekregen. En weet je wat de winkeldame zei? "Ik vind hier precies geen prijs voor de reparatie." Dat zou er nog bij moeten komen: Mijn trouwring gaat stuk door hun foutief ontwerp (te zwakke verbindingen), ze beschuldigen mij ervan dat ik mijn vinger tussen de deur heb gestoken om die ring kapot te krijgen (dat was ik nog vergeten te vertellen, dat was volgens hen de enige manier waarop dit had kunnen gebeuren, kan je je voorstellen dat je je vinger tussen de deur steekt enkel en alleen om je trouwring kapot te krijgen, en dat je vinger daarna nog in tiptop conditie is zoals de mijne nog steeds is) en dan zouden ze nog het lef hebben om mij een rekening voor te schotelen?! Ik ben nog net uit de winkel geraakt zonder te roepen of mensen fysiek leed te bezorgen, maar het heeft me moeite gekost. ;-)

Ik heb lang nagedacht of ik deze post zou schrijven of niet, en ik heb beslist om het toch te doen, niet omdat ik graag negatieve dingen schrijf (als Nico Taeymans dit goed had aangepakt, had ik er zeker ook over geschreven) maar omdat dit iets is dat mij geraakt heeft (nooit gedacht dat ik zo gehecht zou raken aan mijn trouwring, en nu kan ik er bijna niet meer naar kijken zonder te denken aan al die miserie die we er al mee gehad hebben). Nooit zal ik daar nog iets kopen, jullie mogen natuurlijk doen wat jullie willen maar bezint eer ge begint...

The Kite Runner

2008-01-08T20:35:00.000-08:00

Een van mijn voornemens voor het nieuwe jaar is om tenminste 2 boeken per maand te lezen. Waarom twee? Wel, ik heb ergens gelezen dat je concrete doelstellingen moet maken, en geen vage (zoals 'meer lezen'), dus daarom zeer concreet twee boeken per maand. ;-)

En ik ben goed begonnen: het is nog maar 8 januari en ik heb mijn eerste boek voor dit jaar al uit. Volgens mij meteen ook het beste boek dat ik dit jaar ga lezen: The Kite Runner van Khaled Hosseini.

Korte inhoud: 2 jongens uit verschillende klassen groeien samen op in Kaboel, maar worden uit elkaar gedreven door een vreselijke gebeurtenis, en ondertussen wordt ook nog even een overzicht gegeven van de geschiedenis van Afghanistan. Prachtig geschreven (verteld in de eerste persoon zodat je je heel nauw betrokken voelt bij het verhaal), ontroerend (ik heb het boek verschillende keren moeten wegleggen omdat ik even een traantje moest wegpinken, ik wou namelijk niet huilen want ik zat op het vliegtuig), en geen al te happy end maar toch genoeg ruimte voor hoop.

Een echte aanrader! Let wel: Ik heb het boek in het Engels gelezen en heb er geen idee van of de Nederlandse vertaling goed is. Suggesties voor andere boeken zijn welkom...